20ἀστείος ἀ στείου ἀστεία20 are paroxytone, because the genitive of the masculine ends in ou. Note that 20ἡ γενναῖα20 and 20ἡ σπουδαῖα20 and 20τὰ γενναῖα20 are properispomenon. 5.35bis Feminines in is having the accent on the antepenult and a long penult are properispomenon; 20μῆνις, ῥῆ σις, καῦσις,20 and the accusative 20τὴν μῆνιν, τὴν ῥῆσιν, τὴν καῦσιν·20 for the rule says: every accusative ending in n wants to have the same accent and length as its own nominative, and the vocatives; 20ὦ μῆνις, ὦ ῥῆσις·20 and the rule: those ending in is have the same nominative and vocative. Those in is with a doubtful vowel in the penult are paroxytone; 20τάσις, βάσις,20 except for 20ῥῦσις, λῦσις, πρᾶξις20 and 20πρᾶ σις·20 this usage makes paroxytone. I have also found 20μῦσις20 as perispomenon among some. 5.36 20Ἡ Χίος, ἡ Κίος, ἡ Τίος20 are paroxytone. 20Χῖος20 as a man is properispomenon. 5.37 Feminines in ινη lengthen the ι; 20κλίνη, ὑσμίνη, ἡρωίνη·20 and their nominative plurals are properispomenon; 20ὑσμῖναι, κλῖ ναι, ἡρωῖναι,20 and the like. 20δωτίνη·20 the proper names 20Στρατο νίκη, Βερονίκη·20 at least their feminine nominatives, being short in the ultima, are perispomenon; 20αἱ ὑσμῖναι, αἱ κλῖ ναι, αἱ ἡρωῖναι.20 The genitives in ινος 20ἀκτῖνος, Σαλαμῖνος20 were written before among the masculines, that is, among 20δελφῖνος, ἑρμῖνος·20 and these are perispomenon. 5.38 Oxytone nouns in is declined with δος, being disyllabic and having η in the penult are long in the ultima and are properispomenon in the genitive, such as 20κηλίς κηλῖδος, ψηφίς ψηφῖδος·20 but as many disyllables as do not have η in the penult in the genitive, are paroxytone; 20ῥανίς ῥανίδος, βο λίς βολίδος·20 and of those over two syllables, as many as are shortened from the dative; 20Αἰθίοπι Αἰθιοπίς,20 and 20Πέλοπι Πελο-πίς.20 The grammarians of our time for the most part only lengthen those having a naturally long penult and make their genitives properispomenon; 20αἰγῖδος, σφραγῖδος, καταιγῖδος·20 we said naturally long because of 20ἀτμίδος, βαλ-βίδος.20 5.39 Disyllables in υνη have a long υ, such as 20φρύνη, αἱ φρῦναι·20 therefore it is properispomenon, and the like; of those over two syllables, as many as have σ before the υ, have it long; 20βριθοσῦναι20 therefore and 20γηθοσῦναι,20 and the like are properispomenon; but if they do not have σ before the υ, they have it shortened; 20αἱ κορύναι, αἱ τορύναι, αἱ αἰσχύναι,20 and the like are paroxytone. 5.40 Of the oxytones in υς, those declined with δος have a short υ also in the genitive; for this reason in 20χλαμύδος20 the μυ is short and it is paroxytone. 20ἰσχύος, Ἐριν-νύος, πληθύος20 are paroxytone, and the rule: those in υς having the accent on the end and declined with a pure ος always shorten the doubtful vowel in the genitive, and in the other cases in both monosyllables and those of more than one syllable; 20σῦς συός, οἱ σύες· μῦς μυός, οἱ μύες· αἱ δρύες, αἱ ὀσφύες,20 and the like.
6.τ On neuters.
1 6.41 Disyllabic neuters in μα with υ psilon in the penult shorten
it: 20χύμα, πλύμα,20 except for 20κῦμα, θῦμα, φῦμα.20 6.42 20Γῆρας, οὖδας, οὖας,20 and the like are properispomenon, and the rule: neuters in ας shorten the α. 6.43 Neuters in αρ are properispomenon; 20ἧπαρ, οὖθαρ, εἶλαρ, πῖαρ·20 with these also the adverb 20εἶθαρ20 instead of εὐθέως. 6.44 Disyllabic neuters in ος with α in the penult shorten it and are paroxytone; 20χάος, φάος, νάπος, κράτος, λάχος,20 and the like, except for 20πρᾶγος·20 for this has a long α, as from πράσσω. 6.45 All those in ιον are paroxytone; 20παιδίον, θριγγίον, κηπίον,20 and the like. 6.46 Those in ον with an impure ι in the penult
20ἀστείος ἀ στείου ἀστεία20 παροξύ νονται, διότι ἡ γενικὴ τοῦ ἀρσενικοῦ εἰς ου λήγει. Σημείωσαι, ὅτι ἡ 20γενναῖα20 καὶ 20ἡ σπουδαῖα20 καὶ 20τὰ γενναῖα20 προπερισπῶνται. 5.35βις Τὰ εἰς ις θηλυκὰ πρὸ μιᾶς συλλαβῆς ἔχοντα τὸν τό νον καὶ μακρὰ παραληγόμενα προπερισπῶνται· 20μῆνις, ῥῆ σις, καῦσις,20 καὶ ἡ αἰτιατικὴ 20τὴν μῆνιν, τὴν ῥῆσιν, τὴν καῦσιν·20 λέγει γὰρ ὁ κανών· πᾶσα αἰτιατικὴ εἰς ν λήγουσα τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ ὁμο τονεῖν θέλει καὶ ὁμοχρονεῖν, καὶ αἱ κλητικαί· 20ὦ μῆνις, ὦ ῥῆσις·20 καὶ ὁ κανών· τὰ εἰς ις λήγοντα τὴν αὐτὴν ἔχει ὀρθὴν καὶ κλητικήν. Τὰ εἰς ις διχρόνῳ παραλη γόμενα παροξύνονται· 20τάσις, βάσις,20 πλὴν τοῦ 20ῥῦσις, λῦσις, πρᾶξις20 καὶ 20πρᾶ σις·20 τοῦτο ἡ συνήθεια παρο ξύνει. Εὗρον καὶ τὸ 20μῦσις20 παρά τισι περισπώμενον. 5.36 20Ἡ Χίος, ἡ Κίος, ἡ Τίος20 παροξύνονται. 20Χῖος20 δὲ ἀνὴρ προπερισπᾶται. 5.37 Τὰ διὰ τοῦ ινη θηλυκὰ ἐκτείνουσι τὸ ι· 20κλίνη, ὑσμίνη, ἡρωίνη·20 καὶ αἱ τούτων εὐ θεῖαι τῶν πληθυντικῶν προ περισπῶνται· 20ὑσμῖναι, κλῖ ναι, ἡρωῖναι,20 καὶ τὰ ὅμοια. 20δωτίνη·20 τὰ κύρια 20Στρατο νίκη, Βερονίκη·20 αἱ γοῦν θηλυκαὶ τούτων εὐθεῖαι ὡς βραχυκατάληκτοι περισπῶν ται· 20αἱ ὑσμῖναι, αἱ κλῖ ναι, αἱ ἡρωῖναι.20 Αἱ διὰ τοῦ ινος γενικαὶ 20ἀκτῖνος, Σαλαμῖνος20 προ εγράφησαν ἐν τοῖς ἀρσενικοῖς, ἤγουν ἐν τοῖς 20δελφῖνος, ἑρμῖνος·20 ταῦτα δὲ περι σπῶνται. 5.38 Τὰ εἰς ις ὀξύτονα διὰ τοῦ δος κλινόμενα δισύλλαβα ὄντα καὶ παραληγόμενα τῷ η μακροκατάληκτά εἰσι καὶ προπερισπῶνται ἐν τῇ γενικῇ, οἷον 20κηλίς κηλῖδος, ψηφίς ψηφῖδος·20 ὅσα δὲ δισύλλαβα μὴ τῷ η παραλή-γωνται ἐν τῇ γενικῇ, παροξύνονται· 20ῥανίς ῥανίδος, βο λίς βολίδος·20 καὶ τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβάς, ὅσα ἀπὸ δοτικῆς συστέλλονται· 20Αἰθίοπι Αἰθιοπίς,20 καὶ 20Πέλοπι Πελο-πίς.20 Οἱ καθ' ἡμᾶς γραμματικοὶ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μόνα τὰ τὴν παραλήγουσαν ἔχοντα φύσει μακρὰν ἐκτείνουσι καὶ τὰς τούτων γενικὰς προπερισπῶσιν· 20αἰγῖδος, σφραγῖδος, καταιγῖδος·20 φύσει μακρὸν εἴπομεν διὰ τὸ 20ἀτμίδος, βαλ-βίδος.20 5.39 Τὰ διὰ τοῦ υνη δισύλλαβα μακρὸν ἔχουσι τὸ υ, οἷον 20φρύνη, αἱ φρῦναι·20 λοιπὸν προπερισπᾶται, καὶ τὰ ὅμοια· τῶν δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβάς, ὅσα μὲν ἔχει πρὸ τοῦ υ τὸ σ, μακρὸν αὐτὸ ἔχει· 20βριθοσῦναι20 ἄρα καὶ 20γηθοσῦναι,20 καὶ τὰ ὅμοια προπερισπῶνται· εἰ δὲ μὴ τὸ σ ἔχουσι πρὸ τοῦ υ, συνεσταλμένον αὐτὸ ἔχουσι· 20αἱ κορύναι, αἱ τορύναι, αἱ αἰσχύναι,20 καὶ τὰ ὅμοια παροξύνονται. 5.40 Τῶν εἰς υς ὀξυτόνων τὰ εἰς δος κλινόμενα βραχὺ ἔχει τὸ υ καὶ ἐπὶ τῆς γενικῆς· διὰ τοῦτο τῆς 20χλαμύδος20 τὸ μυ βραχύ ἐστι καὶ παροξύνεται. Τὸ 20ἰσχύος, Ἐριν-νύος, πληθύος20 παροξύνονται, καὶ ὁ κανών· τὰ εἰς υς ἐπὶ τέλους ἔχοντα τὸν τόνον καὶ διὰ καθαροῦ τοῦ ος κλινόμενα τὸ δίχρονον ἐπὶ τῆς γενικῆς συστέλλουσιν ἀεί, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πτώσεων ἔν τε μονοσυλλάβοις καὶ ἐν τοῖς ὑπὲρ μίαν συλλαβήν· 20σῦς συός, οἱ σύες· μῦς μυός, οἱ μύες· αἱ δρύες, αἱ ὀσφύες,20 καὶ τὰ ὅμοια.
6.τ Περὶ οὐδετέρων.
1 6.41 Τὰ εἰς μα δισύλλαβα οὐδέτερα τῷ υ ψιλῷ παρα-ληγόμενα συστέλλει
αὐτό· 20χύμα, πλύμα,20 πλὴν τοῦ 20κῦμα, θῦμα, φῦμα.20 6.42 20Γῆρας, οὖδας, οὖας,20 καὶ τὰ ὅμοια προπερισπῶν-ται, καὶ ὁ κανών· τὰ εἰς ας οὐδέτερα συστέλλει τὸ α. 6.43 Τὰ εἰς αρ οὐδέτερα προπερισπῶνται· 20ἧπαρ, οὖθαρ, εἶλαρ, πῖαρ·20 σὺν τούτοις καὶ τὸ 20εἶθαρ20 ἐπίρρημα ἀντὶ τοῦ εὐθέως. 6.44 Τὰ εἰς ος δισύλλαβα οὐδέτερα τῷ α παραληγόμενα συστέλλει αὐτὸ καὶ παροξύνονται· 20χάος, φάος, νάπος, κράτος, λάχος,20 καὶ τὰ ὅμοια, πλὴν τοῦ 20πρᾶγος·20 τοῦτο γὰρ μακρὸν ἔχει τὸ α, ὡς ἐκ τοῦ πράσσω. 6.45 Τὰ διὰ τοῦ ιον ἅπαντα παροξύνονται· 20παιδίον, θριγγίον, κηπίον,20 καὶ τὰ ὅμοια. 6.46 Τὰ εἰς ον μὴ καθαρῷ τῷ ι παραληγόμενα