10.

Item de S. Martino.

1. Laete canat symphonia

Mundo corde, voce dia,

Sumpta peccatorum via

Lyra sonet mellica.

Novum cantum det mens pia

In hoc sacro festo, quia

Transveotus In hierarchia.

Martinus est coelica.

2. Hodie sanctus Martinus

Coelestis Intravit sinus,

Ab hoc mundo mundo minus,

Sed Immundo potius,

Caritatis quem caminus

Texit et amor divinus,

Factus est Deo vicinus

Et sanctorum socius.

3. Erat gemma sacerdotum,

Habens semper cor devotum,

Purum, mundum et remotum

A peccati sentibus;

Nihil mali sibi notum,

Dator largus, fusor dotum,

Quidquid habebat, hoc totum

Tribuit egentibus.

4. Clauso residenti pone

Portas pro petitione

Martini virtutis bonae

Largitas apparuit,

Pia miseratione

Condolens Ille personae

Vestem scidit cum mucrone

Quia nummis caruit.

5. Alter pauper dum Intraret

Templum nudus et rogaret,

Ut sibi quidquam donaret

Martini benignitas,

Adhuc commotus apparet,

Quamvis omni veste caret,

In sola non tamen aret

Ejus dandi dignitas.

6. Quid agit praesul electus?

Hac veste, qua fuit tectus,

Denudavit suum pectus

Nudo dans hanc homini.

Laete pauper est profectus,

Et praesul plus quam perfecta

Mansit nudus sed erectus

Ad praecepta domini.

7. Vestis ei fit portata

Brevis, nec apta nec lata,

Nimium abbreviata

In utraque manica,

Sed earum restaurata

Brevitas nec augmentata

In defectu reparata

Ope fit uranica.

8. Pie praesul et modeste,

Qui vestitus nunc honeste

Es jucunditatis veste

Nunquam transitoriae,

Nos scholares laudantes te

Conserves ab omni peste,

Sed perducas ad coeleste

Jubar verae gloriae.