Acta Apostolicae Sedis - Commentarium Officiale

mam esse puniendam (arg. 1. 14 D. de accus. XL VIII, 2), ita tamen ut de

reliquis quoque criminibus, quae t amquam media ad eamdem summam

speciem dispositive ordinantur , ratio habeatur , saltem ad evincendum

pravum del iberatumque consilium diutius animo conceptum ac enutr i -

tum, unde saltem gravitas praecipui criminis augeri solet, ei ex aequo

respondente maiore poenarum gravitate. In casu autem conspiratio con-

tra proprium episcopum gravior prae ceteris, immo suprema criminis

species habebatur , de qua minime ambigendum erat, post reorum con-

fessionem in iudicio redditam. Poenae vero quibus huiusmodi facinus

plectitur, sunt, ut omnes norunt , gravissimae. Etenim can. 18 et 31,

caus. XI, q. 1 Decr. Grat, comminantur clerico ob tale delictum poenam

«deposi t ionis et traditionis curiae (id e s tb r ach io saeculari) ut recipiat

quod inique gessit » ; can. 21-25 eod. pari ter degradationem et perpe-

tuam infamiam conspiratoribus adversus episcopum clericis i temque eis

consentientibus, min i tan tur ; qui omnes canones nulla posteriore lege

aboliti vel temperat i apparent (cfr. Thesauro-Giraldi, de póen. eccl., p. II,

s. v. Conspiratio, cap. I).

Quoniam vero causa haec quae per se esset ordinis iudicialis, ob

peculiaria adiuncta rerum, deque explicita Apostolica auctoritate peracta

fuit t ramite disciplinari seu administrativo, placuit Emis Pat r ibus ut

non applicarentur poenae iuxta rigorem iuris, sed potius contra prae-

cipuos reos, quorum crimen nulla poterat tergiversatione celari, animad-

vertere tur poena aliqua, gravi quidem et exemplari , sed magis med i-:

cinali quam vindicativa ; circa ceteros autem denunciatos sententia dif-

f e r e tu r , ad effectum corroborandi interea contra ipsos probationes, vel

pot ius eos adducendi, per exemplum sociorum, ad poenitentiam et ad

morum emendationem.

Et ita, me referente, conclusum ac iudicatum est.

O. GIORGI; Secretarius.