12. De s. Antonino Apamaeensi.

Lectio II.

Germine conspicuo primis natalibus ortus

Floruit hic sanctus magnis virtutibus auctus.

Lectio III.

Denique caelestis doctrinae lampade fervens

Iura sacerdotii meritis poscentibus ipsis

Induit et Christo studuit servire tonanti.

Lectio IV.

Inde salutiferi spargendo semina verbi

Omnia perlustrat, caeli sed pondere fessus

Indiguit potu; sic verba precantia fundens

Figit humi baculum torrentis et excipit haustum

Lectio V.

Hinc natale solum repetit, fanaticus error

Sub dictione truci quod adhuc vexarat enormis,

Sicque sacrilegos actus et frivola sacra

Destituenda monens, gladio truncatus in altum

Subruitur pelagus, superis concivibus auctus.

Lectio VI.

Perfida gens, agnosce Deum, quae talia cernis,

Deserit unda suum revoluto flumine cursum

Et servat stupefacta sacrum famulando thesaurum.

Tu quoque saeva manes nullis exterrita signis?

Aspice christicolas, ut laeto pectore plaudant

Exponantque vadis corpus venerabile siccis.

Lectio VII.

Quis reticere valet tanti miracula facti,

Quae sine vi supera nec fas est credere gesta?

Nam caput abscissum mox ut fluvialibus undis

Conicitur, statim nivei candoris ad instar

Caelitus assistunt volucrum duo corpora pulchra

Impositumque rati ducunt, mirabile dictu,

Remigio alarum, colitur qua iure perenni.

Lectio VIII.

Qui iusto sanctoque viro caeleste brandivum,

Gymnasium mortis forti certamine quondam

Rite triumphanti, rutilis concessit in astris

Hosteque devicto spoliis ditavit opimis

Atque coronatum victrici tempora lauro

Angelicis cuneis ascivit iure sodalem,

Cum quibus aeterna fruitur sine tempore doxa.