15

having become above the essence of beings, receives the illumination of the divine and invincible monad, according to which the mystery of true theology is constituted.

1.95 (ƒε΄) God appears to each according to his underlying opinion about God; to those who have by desire passed beyond material composition, and who possess the powers of the soul as equivalent to one another in one and the same perpetual motion concerning God, He is revealed as a monad and Trinity, that He might both display his own existence, and mystically teach its mode. But to those whose desire moves only around material composition, and who possess the powers of the soul disconnected from one another, He appears not as He is, but as they are, showing that with both hands they have taken hold of the material dyad; according to which the corporeal world, as from matter and form, is constituted.

1.96 (ƒστ΄) The divine Apostle calls the different energies of the one Holy Spirit different gifts, evidently being energized by one and the same Spirit. If therefore according to the measure of faith in each the manifestation of the Spirit is given 15∆_072 in the participation of such a gift, each of the faithful evidently receives a commensurate energy of the Spirit according to the proportion of his faith, and his underlying disposition in the soul, which grants to him the habit of this or that commandment, suited for its actualization.

1.97 (ƒζ΄) Just as one receives the word of wisdom, another the word of knowledge, another faith, and another some other of the gifts of the Spirit enumerated by the great Apostle; so one receives through the Spirit the gift of perfect and immediate love for God that has nothing material, according to the proportion of his faith; another through the same Spirit, the gift of perfect love for his neighbor; and another some other gift, according to the same Spirit, as I said, each having his own gift energized. For he says that every actualized habit of a commandment is a gift of the Spirit.

1.98 (ƒη΄) The Lord's baptism is the complete mortification of our volition toward the sensible world; and the cup has become the denial of our present life itself for the sake of truth.

1.99 (ƒθ΄) The Lord's baptism is a type of our voluntary labors for virtue according to intention; through which, washing away the stains on our conscience, we accept the voluntary death of our volition toward phenomena; but the cup is a type of the involuntary trials that rise up against us from circumstance against our volition for the sake of the truth; 1221 through which, preferring the divine longing even over nature itself, we willingly undergo the circumstantial death of nature.

15∆_074 1.100 (ρ΄) The baptism has this difference from the cup: that baptism, for the sake of virtue, renders the volition dead to the pleasures of life; but the cup persuades the devout to prefer the truth even to nature itself.

SECOND CENTURY 15∆_076 2.1 (α΄) He placed the cup before baptism, because for the sake of

truth is virtue, but truth is not for the sake of virtue. Therefore he who practices virtue for the sake of truth, is not wounded by the darts of vainglory; but he who pursues truth for the sake of virtue, has conceit as a companion to vainglory.

15

τῆς οὐσίας τῶν ὄντων ὑπεράνω γενόμενος, τόν τῆς θείας καί ἀμάχου μονάδος δέχεται φωτισμόν, καθ᾿ ὅν τῆς ἀληθοῦς θεολογίας συνέστηκε τό μυστήριον.

1.95 (ƒε΄) Ἑκάστῳ κατά τήν ὑποκειμένην αὐτῷ περί Θεοῦ δόξαν, ὁ Θεός ἐμφανίζεται· τοῖς μέν κατ᾿ ἔφεσιν τήν ὑλικήν περάσασι σύνθεσιν, καί τάς δυνάμεις τῆς ψυχῆς ἰσοδυναμούσας ἀλλήλαις κεκτημένοις κατά μίαν καί τήν αὐτήν ἀεικινησίαν περί Θεόν, ὡς μονάς ἐκφαίνεται καί Τριάς, ἵνα καί τήν οἰκείαν ὕπαρξιν παραδείξειε, καί τόν αὐτῆς τρόπον μυστικῶς ἐκδιδάξειε. Τοῖς δέ περί μόνην τήν ὑλικήν σύνθεσιν ἔχουσι κινουμένην τήν ἔφεσιν, καί ἀλλήλαις ἀσυνδέτους τάς τῆς ψυχῆς δυνάμεις κεκτημένοις, οὐχ ὡς ἔστιν, ἀλλ᾿ ὡς εἰσίν ἐμφανίζεται, δεικνύς ὅτι τῆς ὑλικῆς δυάδος ἀμφοῖν ἐπελάβοντο ταῖν χεροῖν· καθ᾿ ἥν ὁ σωματικός, ὡς ἐξ ὕλης καί εἴδους, συνέστηκε κόσμος.

1.96 (ƒστ΄) Ὁ θεῖος Ἀπόστολος, τάς διαφόρας ἐνεργείας τοῦ ἑνός ἁγίου Πνεύματος, χαρίσματα λέγει διάφορα, ὑφ᾿ ἑνός δηλονότι καί τοῦ αὐτοῦ ἐνεργούμενα Πνεύματος. Εἰ τοίνυν κατά τό μέτρον τῆς ἐν ἑκάστῳ πίστεως δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος 15∆_072 ἐν τῇ μετοχῇ τοῦ τοιοῦδε χαρίσματος, ἕκαστος τῶν πιστῶν δηλονότι κατά τήν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, καί τῆς ὑποκειμένης αὐτῷ κατά ψυχήν διαθέσεως, συμμεμετρημένην δέχεται τοῦ Πνεύματος τήν ἐνέργειαν, χαριζομένην αὐτῷ τῆσδε ἤ τῆσδε τῆς ἐντολῆς τήν ἁρμόζουσαν πρός ἐνέργειαν ἕξιν.

1.97 (ƒζ΄) Ὥσπερ ὁ μέν λαμβάνει λόγον σοφίας, ὁ δέ λόγον γνώσεως, ἕτερος δέ, πίστεως, καί ἄλλος ἄλλο τι τῶν ἀπηριθμημένων τῷ μεγάλῳ Ἀποστόλῳ χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος· οὕτως ὁ μέν δέχεται διά τοῦ Πνεύματος χάρισμα τῆς τελείας καί ἀμέσου πρός Θεόν καί μηδέν ἐχούσης ὑλικόν ἀγάπης, κατά τήν ἀναλογίαν τῆς πίστεως· ἕτερος δέ διά τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος, τῆς τελείας ἀγάπης πρός τόν πλησίον χάρισμα· ἄλλος δέ ἄλλο τι, κατά τό αὐτό Πνεῦμα, ὡς ἔφην, ἔχοντος ἑκάστου ἐνεργούμενον τό οἰκεῖον χάρισμα. Πᾶσαν γάρ ἐντολῆς ἕξιν ἐνεργουμένην, Πνεύματος εἶναι χάρισμα λέγει.

1.98 (ƒη΄) Τό τοῦ Κυρίου βάπτισμά ἐστιν, ἡ παντελής πρός τόν αἰσθητόν κόσμον τῆς προαιρέσεως ἡμῶν νέκρωσις· τό δέ ποτήριον, καί αὐτῆς ἡμῶν τῆς παρούσης ζωῆς ὑπέρ ἀληθείας καθέστηκεν ἄρνησις.

1.99 (ƒθ΄) Τό τοῦ Κυρίου βάπτισμα, τῶν ὑπέρ ἀρετῆς κατά πρόθεσιν ἑκουσίων καί ἡμετέρων πόνων, τύπος ὑπάρχει· δι᾿ ὧν τάς κατά συνείδησιν ἀποῤῥύπτοντες κηλῖδας, τόν πρός τά φαινόμενα τῆς προαιρέσεως ἑκούσιον καταδεχόμεθα θάνατον· τό δέ ποτήριον, τῶν ἐκ περιστάσεως παρά προαίρεσιν ἐπανισταμένων ἡμῶν ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἀκουσίων πειρασμῶν τύπος ἐστί· 1221 δι᾿ ὧν καί αὐτῆς προκρίνοντες τόν θεῖον πόθον τῆς φύσεως, ἑκόντες τόν περιστατικόν ὑπερχόμεθα τῆς φύσεως θάνατον.

15∆_074 1.100 (ρ΄) Ταύτην ἔχει τήν διαφοράν τό βάπτισμα πρός τό ποτήριον· ὅτι τό μέν βάπτισμα, ὑπέρ ἀρετῆς πρός τά ἡδέα τοῦ βίου νεκράν ἐργάζεται τήν προαίρεσιν· τό δέ ποτήριον, τήν ἀλήθειαν καί αὐτῆς προκρίνειν πείθει τῆς φύσεως τούς εὐσεβεῖς.

ΕΚΑΤΟΝΤΑΣ ∆ΕΥΤΕΡΑ 15∆_076 2.1 (α΄) Πρότερον τοῦ βαπτίσματος ἔθετο τό ποτήριον, ὅτι διά

τήν ἀλήθειάν ἐστιν ἡ ἀρετή, ἀλλ᾿ οὐ διά τήν ἀρετήν ἡ ἀλήθεια. Ὅθεν ὁ διά τήν ἀλήθειαν πράττων τήν ἀρετήν, κενοδοξίας οὐ τιτρώσκεται βέλεσιν· ὁ δέ τήν ἀλήθειαν ἀρετῆς ἕνεκεν ἐπιτηδεύων, σύνοικον ἔχει τῆς κενοδοξίας τήν οἴησιν.