is written with an I, except for verbs in -ΕΥΩ, as in λαγνεύω λαγνεία, and those from words in -ΥΣ, as in ταχὺς, ταχεῖα; and those from words with a circumflex in -ΕΙΟΣ, as in ἀνδρεῖος ἀνδρεία, for example σοφία, καρδία, except for θεία, χρεία, 92 μνεία, ὑγεία, and σιτοδεία; this is from σιτοδεὴς, σιτοδέεια, and by removal of the E, σιτοδεία; and ὑγεία is from ὑγιὴς, ὑγίεια and ὑγεία; and μνεία is from μένω, μενία and μνεία by metathesis, that which remains; and (the) θεία from θεὸς, θέϊα and θεία; and χρεία from χρέος, χρεΐα and χρεία. Why is the A long? Feminine proparoxytones in -ΙΑ with only an I in the penult lengthen the A and shorten the I, for example κακία, καρδία. Why did he say proparoxytones? Because proparoxytones have a short A, for example ψάλτρια, μονάστρια. Why did he say with only an I in the penult? Because if it is a diphthong, it shortens the A, for example εὐσέβεια, μοῖρα, μάχαιρα, except for those from verbs in -ΕΥΩ, for example χωνεύω χωνεία, δουλεύω δουλεία, μοιχεύω μοιχεία; for these lengthen the A. Why is it paroxytone? Those in -ΙΑ having a short I and a long A, used of things, not predicating substances, are paroxytone, and especially as many as seem to be derived from a compound, for example, δυσωδία, κληρονομία. ΚΑΤΑΣΧΕΣΙΣ, of what kind of those falling under the noun? Appellative. Of what form? Compound. And from where is it compounded? From σχῶ, which means I hold, comes the verb ἴσχημι, the future σχήσω, the perfect ἔσχηκα, the passive ἔσχημαι, the second person ἔσχησαι, σχέσις, and with the preposition κατά (κατάσχεσις). It moves the accent down (up), why? Every monosyllabic verb ending in -Ω, both indicative and active and subjunctive, if it has the participle in -Σ as an oxytone, it keeps the same accent also in composition, for example βῶ ἀναβῶ, δῶ ἐὰν παραδῶ; but if it does not have the participle in -Σ as an oxytone, in composition it moves the accent up, for example σχῶ κατάσχω and πρόσχω, and σπῶ ἐπίσπω, from which also comes [ Il. .♣β 359.] that he might draw on death and fate before others. And why does κατάσχεσις move the accent up? Because feminines in -ΙΣ, if they are barytone, in composition become proparoxytone, for example μῆτις πολύμητις Ὀδυσσεὺς, πόλις ἀκρόπολις; 93 but if it is oxytone, if it keeps the same part of speech, it also keeps the same accent, for example αἰγίς καταιγίς, οἰκίς περιοικίς; but if not, it moves the accent up. The -ΣΙΣ with an I. Feminines in -ΙΣ are written with an I, except for κλεὶς and ἀντήρεις. Why are they barytone? Feminines formed from barytone futures, or nouns becoming from the second person of the passive perfect, are barytone, for example πόσις γνῶσις; thus then also κατάσχεσις. The -ΣΙΣ is short, why? Words in -ΙΣ, whether masculine or feminine, shorten the I. ΣΟΥ, of the original pronoun, and it ought to be also the possession, but when the preceding word of the enclitic particle is proparoxytone or properispomenon, then it raises its final grave to an acute. ΠΕΡΑΣ, from περῶ περάσω, by dropping the -Ω, πέρας. Why is it barytone? Neuter nouns ending in -ΣΑΣ of more than one syllable are all barytone, for example γέρας, κρέας, πέρας. The -ΡΑΣ is short, why? Neuter nouns ending in -ΑΣ shorten the A for distinction from masculines, and if they are pure (vowel ending), or have a Ρ before the A, they also accept declension, for example κρέας κρέατος, γῆρας γήρατος; but if not, they are not declined, for example δέμας, βρέτας, except for those with Λ in the penult, for example ἅλας ἅλατος, ἐρυσίπελας ἐρυσιπέλατος; (and it means the disease.) ΠΟΙΜΑΝΕΙΣ, the theme is ποιμαίνω, of the fifth conjugation of barytones. From where does it come? From ποιμὴν, and this from 'to remain in the grass' (`ἐν τῇ πόᾳ μένειν`), ποαμὴν and ποιμήν. And Πόα is barytone, (why)? Pure barytones ending in -Α, if they have Ο in the penult, are barytone, for example πόα, χρόα, ῥόα; but if with the diphthong ΕΙ, it is oxytone, for example χροιὰ, ῥοιὰ, ποία. Why is -ΜΑΙ a diphthong? Because the A appeared in the future, and those having. .... And

διὰ τοῦ Ι γράφεται, χωρὶς τῶν διὰ τοῦ ΕΥΩ ῥημάτων, ὡς τὸ λαγνεύω λαγνεία, καὶ τῶν α᾿πο` τῶν ει᾿ς ΥΣ, ὡς τὸ ταχὺς, ταχεῖα· καὶ τῶν α᾿πο` τῶν διὰ τοῦ ΕΙΟΣ περισπωμένων, ὡς τὸ α᾿νδρεῖος α᾿νδρεία, οι῾῀ον σοφία, καρδία, χωρὶς τοῦ θεία, χρεία, 92 μνεία, ὑγεία, καὶ σιτοδεία· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ σιτοδεὴς σιτο δέεια, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ Ε σιτοδεία· τὸ δὲ ὑγεία α᾿πο` τοῦ ὑγιὴς ὑγίεια καὶ ὑγεία· τὸ δὲ μνεία ε᾿κ τοῦ μένω, μενία καὶ μνεία καθ' ὑπερβιβασμὸν, ἡ ἐναπομένουσα· καὶ τοῦ (τὸ) θεία ε᾿κ τοῦ θεὸς θέι¨α καὶ θεία· καὶ τὸ χρεία ε᾿κ τοῦ χρέος χρεΐα καὶ χρεία. Τὸ Α μακρὸν διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ προπαροξύτονα θηλυκὰ τῷ Ι μόνῳ παραληγόμενα ε᾿κτείνει τὸ Α, καὶ συστέλλει τὸ Ι, οι῾῀ον κακία, καρδία. ∆ιατί ει᾿῀πε προπαροξυτόνως(ύτονα); ∆ιότι τὰ προπαροξύτονα βραχὺν ε᾿´χουσι τὸ Α, οι῾῀ον ψάλ τρια, μονάστρια. ∆ιατί ει᾿῀πε τῷ Ι μόνῳ παραληγόμενα; ∆ιότι ἐάν ε᾿στι (ᾖ) δίφθογγος συστέλλει τὸ Α, οι῾῀ον ευ᾿σε´βεια, μοῖρα, μάχαιρα, χωρὶς τῶν α᾿πο` τῶν διὰ τοῦ ΕΥΩ ῥημάτων, οι῾῀ον χωνεύω χωνεία, δουλεύω δουλεία, μοιχεύω μοιχεία· ταῦτα γὰρ ε᾿κτείνουσι τὸ Α. ∆ιατί παροξύνεται; Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ ε᾿´χοντα συνεσταλμένον τὸ Ι καὶ ἐκτεταμένον τὸ Α κατὰ πραγμάτων τιθέμενα, μὴ κατηγοροῦντα ου᾿σι´ας, παροξύνονται, καὶ μάλιστα ο῾´σα α᾿πο` συνθέτου δοκεῖ παρῆχθαι, οι῾῀ον, δυσωδία, κληρονομία. ΚΑΤΆΣΧΕΣΙΣ, ποίου ει᾿´δους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνό ματι; Προσηγορικοῦ. Ποίου σχήματος; Συνθέτου. Καὶ πόθεν συντίθεται;Ἐκ τοῦ σχῶ, τὸ κρατῶ, γίνεται ῥῆμα ι᾿´σχημι, ὁ μέλλων σχήσω, ὁ παρακείμενος ε᾿´σχηκα, ὁ παθητικὸς ε᾿´σχημαι, τὸ δεύτερον ε᾿´σχησαι, σχέσις, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προ θέσεως (κατάσχεσις). Καταβιβάζει (Ἀναβ.) τὸν τόνον, διατί; Πᾶν ῥῆμα ει᾿ς Ω λῆγον μονοσύλλαβον ὁριστικόν τε καὶ ἀπαθὲς καὶ ὑποτακτικὸν, ει᾿ μὲν ε᾿´χει τὴν μετοχὴν ει᾿ς Σ ο᾿ξυ´τονον, τὸν αυ᾿το`ν τόνον φυλάσσει καὶ ἐν τῇ συνθέσει, οι῾῀ον βῶ ἀναβῶ, δῶ ἐὰν παραδῶ· ει᾿ δὲ μὴ ε᾿´χει τὴν μετοχὴν ει᾿ς Σ ο᾿ξυ´τονον, ε᾿ν τῇ συνθέσει α᾿ναβιβάζει τὸν τόνον, οι῾῀ον σχῶ κατάσχω καὶ πρόσχω, καὶ σπῶ ἐπίσπω, ε᾿ξ ου῾῀ καὶ τὸ[ Il. .♣β 359.] ο᾿´φρα πρόσθ' α᾿´λλων θάνατον καὶ πότμον ε᾿πι´σπῃ. Τὸ δὲ κατάσχεσις διατί ἀναβιβάζει τὸν τόνον;Ἐπειδὴ τὰ ει᾿ς ΙΣ θηλυκὰ, ει᾿ μὲν βαρύνονται, ε᾿ν τῇ συνθέσει προπαροξύ νονται, οι῾῀ον μήτις πολύμητιςὈδυσσεὺς, πόλις α᾿κρόπολις· 93 ει᾿ δὲ ὀξύνεται, ει᾿ μὲν φυλάσσει τὸ αυ᾿το` μέρος τοῦ λόγου, καὶ τὸν αυ᾿το`ν τόνον φυλάσσει, οι῾῀ον αι᾿γι`ς καταιγὶς, οι᾿κι`ς περι οικίς· ει᾿ δὲ μὴ, α᾿ναβιβάζει τὸν τόνον. Τὸ ΣΙΣ Ι. Τὰ ει᾿ς ΙΣ θηλυκὰ διὰ τοῦ Ι γράφεται, πλὴν τοῦ κλεὶς καὶ ἀντήρεις. ∆ιατί βαρύτονα(νονται); Τὰ ἀπὸ μελλόντων βαρύτονα(τόνων) ε᾿σχηματισμένα θηλυκὰ, η᾿` α᾿πο` δευτέρου προσώπου τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου γινόμενα ο᾿νο´ματα, βαρύνονται, οι῾῀ον πόσις γνῶσις· ου῾´τως ου᾿῀ν καὶ τὸ κατάσχεσις. Τὸ ΣΙΣ βραχὺ, διατί; Τὰ ει᾿ς ΙΣ, ει᾿´τε α᾿ρσενικὰ ει᾿´τε θηλυκὰ, συστέλλει τὸ Ι. ΣΟΥ͂, α᾿ντωνυμίας πρωτοτύπου, καὶ ω᾿´φειλεν ει᾿῀ναι καὶ τὴν κατασχεσιν , α᾿λλ' ἡνίκα ἡ προηγουμένη λέξις τοῦ ἐγκλι τικοῦ μορίου προπαροξύνεται η᾿` προπερισπᾶται, τότε τὴν ε᾿ν τέλει αυ᾿τη῀ς βαρεῖαν ει᾿ς ὀξεῖαν ε᾿γείρει. ΠΈΡΑΣ, α᾿πο` τοῦ περῶ περάσω, α᾿ποβολῇ τοῦ Ω πέρας. ∆ιατί βαρύνεται; Τὰ ει᾿ς ΣΑΣ λήγοντα ου᾿δε´τερα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν α῾´παντα βαρύνονται, οι῾῀ον γέρας, κρέας, πέρας. Τὸ ΡΑΣ βραχὺ, διατί; Τὰ ει᾿ς ΑΣ λήγοντα ου᾿δε´τερα συστέλλουσι τὸ Α πρὸς α᾿ντιδιαστολὴν τῶν α᾿ρσενικῶν, καὶ ει᾿ μὲν ω᾿῀σι sic) καθαρὰ, η᾿` ε᾿´χουσι πρὸ τοῦ Α τὸ Ρ, ε᾿πιδέχονται καὶ κλίσιν, οι῾῀ον κρέας κρέατος, γῆρας γήρατος· ει᾿ δὲ μὴ, ου᾿ κλίνονται, οι῾῀ον δέμας, βρέτας, χωρὶς τῶν τῷ Λ παραληγομένων, οι῾῀ον α῾´λας α῾´λατος, ε᾿ρυσιπέλας ε᾿ρυσιπέλατος· (σημαίνει δὲ τὴν νόσον.) ΠΟΙΜΑΝΕΙ͂Σ, τὸ θέμα ποιμαίνω, συζυγίας πέμπτης τῶν βαρυτόνων. Πόθεν γίνεται;Ἐκ τοῦ ποιμὴν, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ μένειν ποαμὴν καὶ ποιμήν. Πόα δέ ἐστι βαρύτονον, (διατί); Τὰ ει᾿ς Α λήγοντα καθαρὰ βαρύτονα, ει᾿ μὲν τῷ Ο παραλήγεται, βαρύνονται, οι῾῀ον πόα, χρόα, ῥόα· ει᾿ δὲ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ, ο᾿ξυ´νεται, οι῾῀ον χροιὰ, ῥοιὰ, ποία. Τὸ ΜΑΙ δίφθογγον διατί; ∆ιότι α᾿νεφάνη τὸ Α ε᾿ν τῷ μέλλοντι, καὶ τὰ ε᾿´χοντα. .... Καὶ