Otherwise: verbs ending in ΑΊΝΩ are written with the diphthong ΑΙ, for example βαμβαίνω, ξηραίνω, μιαίνω; noted are σθένω, μένω, πένω, στένω. 94 ῬΆΒ∆ΟΣ, a nominative, (?) of a derivative kind, of the kind of verbal derivatives. And from where does it come? From ῥάπτω meaning ῥαπίζω, ῥάπδος; and since unaspirated sounds lead unaspirated sounds and aspirated lead aspirated and medial lead medial, the Π changes into Β, and it becomes ῥάβδος.It is etymologized from walking more easily on the road. Why is it barytone? Disyllabic words ending in ∆ΟΣ with a combination of consonants are all barytone, λύγδος, ῥάβδος. ΣΙ∆ΗΡΑ͂, what part of speech is it? A noun. Of what gender? Feminine. Of what kind? Derivative. Of what kind of derivatives? Possessive. And from where does it come? From σίζω, meaning I make a sound, or from σιδήρεος σιδηροῦς σιδηρέα σιδηρᾶ. Why did the crasis become Α, and not Η? Because when a vowel precedes the Ε, then the crasis of Ε and Α is mixed into Α, for example τὸν ευ᾿φυέα, τὸν ευ᾿φυᾶ; but when it has a consonant other than Ρ, the crasis becomes Η, τὸν ∆ημοσθένεα, τὸν ∆ημοσθένην; but when it has Ρ, it becomes Α, α᾿ργυρέα α᾿ργυρᾶ, σιδηρέα σιδηρᾶ; but κανᾶ and ὀστᾶ did not come from κάνεα and ὀστέα, but from κανοῦν and ὀστοῦν.From σίδηρος, then, the denominative is σιδή ρειος, the Ionic σιδήρεος, and by crasis σιδηροῦς. For the Ionians drop the Ι of the diphthong from the denominatives in ΕΙΟΣ, and make the Ionic form, χάλκεος, σιδήρεος. The ΣΙ Ι, why? From σίζω. The ΣΗ Η why? The Dorians say σίδαρον. ΣΚΕΥ͂ΟΣ, from σχῶ, meaning I hold and I guard, σχεῦος and σκεῦος, or from κεύθω, meaning I hide. Why is it barytone? Neuters of more than one syllable ending in ΟΣ are barytone, for example ει᾿῀δος, τεῖχος. ΚΕΡΑΜΕῪΣ of what kind? Derivative. And from where does it come? From κέραμος; this from τὴν ε᾿´ραν, which means the earth, from which also γέρανος, he who seeks the seeds of the earth. Of κεραμέως, the ΩΣ is omega, why? The Attic spelling has prevailed also among us. The ΚΕ is plain, why? Every word 95 beginning with the syllable ΚΕ is written with a plain Ε sic). The ΡΑ is short, as in Hesiod, "and κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει." ΣΥΝΤΡΊΨΕΙΣ from the preposition σὺν and τρίβω; this from θρύω, this from θρῶ, meaning I wear out. The ΤΡΙ, Ι, why? Verbs ending in Ι have a vowel in the penultimate syllable. ΝΥ͂Ν, a temporal adverb, why is it circumflexed? Every monosyllabic adverb having a long vowel is circumflexed; νῦν, γρῦ. And why is it long? Because every monosyllabic adverb having a vowel that can be long or short lengthens it, for example, νῦν, γρῦ, βρῦ; but ῥὰ is shortened, being an apocope. ΣΎΝΕΤΕ, of the imperative mood, comes from the circumflexed συνῶ, from which is derived the ΜΙ form. Σύνημι, the future συνήσω, the second aorist συνῆν, the participle ὁ συνεὶς, τοῦ συνέντος, and the imperative σύνες; the second person plural σύνετε. ΠΑΙ∆ΕΎΘΗΤΕ, of the imperative mood; the theme, παιδεύω; it is a primitive or a derivative. From where does it come? From παῖς παιδὸς, this from πάλλω, meaning I move (for that age is mobile), or from βαιὸν, meaning small, βαῒς and πάι¨ς, and by synaeresis παῖς. ΠΆΝΤΕΣ, of a common noun, simple, having become a derivative from α῾´πας. Why is α῾´πας aspirated, since the Α before Π is not aspirated, but unaspirated, for example, α᾿πηνὴς, α᾿πα´νθρωπος, α᾿πω´λεια? But noted are ἁπλοῦν, α῾´πτω, α῾´παξ, ἁπλὸς, ἁπαλὸς, and α῾´πας being aspirated. ΚΡΊΝΟΝΤΕΣ, a participle from κρίνω. ∆ΟΥΛΕΎΣΑΤΕ, imperative. Of which conjugation? The sixth of the barytones. From where does it come? From δουλεύω; this from δοῦλος; this from δέω meaning I bind, δέος, and δοῦλος with the pleonasm of Υ. ∆οῦλος of what kind of things falling under the category of a noun? Of the relatives. And in relation to what does it stand? To the master. ΦΌΒΟΣ, of what kind? Of the derivatives. And from where does it come? From φέβω. The ΦΟ is short, why? The things having 96 the Ε contained in the verbs have the Ο corresponding in the nouns. ἈΓΑΛΛΙΑ͂ΣΘΕ, of the imperative mood, the theme, α᾿γαλλιῶ, this

α᾿´λλως· τὰ διὰ τοῦ ΑΊΝΩ ῥήματα διὰ τῆς ΑΙ διφθόγ γου γράφονται, οι῾῀ον βαμβαίνω, ξηραίνω, μιαίνω· σεσημείωται τὸ σθένω, μένω, πένω, στένω. 94 ῬΆΒ∆ΟΣ, ο᾿νομαθητικὸν, (?) ει᾿´δους παραγώγου, ει᾿´δους τῶν παραγώγων ῥηματικοῦ. Καὶ πόθεν γίνεται; Παρὰ τὸ ῥάπτω τὸ ῥαπίζω, ῥάπδος· καὶ ἐπεὶ ψιλὰ ψιλῶν ἡγεῖται καὶ δασέα δασέων καὶ μέσα μέσων, τρέπεται τὸ Π ει᾿ς τὸ Β, καὶ γίνεται ῥάβδος.Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ῥᾷον βαίνειν ε᾿ν τῇ ὁδῷ. ∆ιατί βαρύνεται; Τὰ ει᾿ς ∆ΟΣ δισύλ λαβα κατ' ε᾿πιπλοκὴν συμφώνου α῾´παντα βαρύνονται, λύγδος, ῥάβδος. ΣΙ∆ΗΡΑ͂, ποίου μέρους λόγου ε᾿στιν;Ὀνόματος. Ποίου γένους; Θηλυκοῦ. Ποίου ει᾿´δους; Παραγώγου. Ποίου ει᾿´δους τῶν παραγώγων; Κτητικοῦ. Καὶ πόθεν γίνεται; Ἐκ τοῦ σίζω τὸ ἠχῶ, η᾿` α᾿πο` τοῦ σιδήρεος σιδηροῦς σιδηρέα σιδηρᾶ. ∆ιατί ἐγένετο ἡ κράσις ει᾿ς Α, καὶ ου᾿κ ει᾿ς Η; Ἐπειδὴ ἡνίκα καθαριεύῃ πρὸ τοῦ Ε φωνῆεν, τότε ἡ κράσις τοῦ Ε καὶ Α ει᾿ς Α κιρνᾶται, οι῾῀ον τὸν ευ᾿φυέα, τὸν ευ᾿φυᾶ· ἡνίκα δὲ ε᾿´χῃ σύμφωνον χωρὶς τοῦ Ρ, ει᾿ς Η γίνεται ἡ κράσις, τὸν ∆ημοσθένεα, τὸν ∆ημοσθένην· ο῾´τε δὲ ε᾿´χει τὸ Ρ, ει᾿ς Α, α᾿ργυρέα α᾿ργυρᾶ, σιδηρέα σιδηρᾶ· τὸ δὲ κανᾶ καὶ ὀστᾶ, ου᾿κ α᾿πο` τοῦ κάνεα καὶ ὀστέα γέγονεν, α᾿λλ' α᾿πο` τοῦ κανοῦν καὶ ὀστοῦν.Ἐκ τοῦ σίδηρος ου᾿῀ν τὸ μετουσιαστικὸν σιδή ρειος, τὸἸωνικὸν σιδήρεος, καὶ κράσει σιδηροῦς. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΕΙΟΣ μετουσιαστικὰ καὶ οἱἼωνες α᾿ποβάλλουσι τὸ Ι τῆς διφθόγγου, καὶ ποιοῦσι τὸἸωνικὸν, χάλκεος, σιδήρεος. Τὸ ΣΙ Ι, διατί;Ἐκ τοῦ σίζω. Τὴ ΣΗ Η διατί; Σίδαρον λέγουσιν οἱ ∆ωριεῖς. ΣΚΕΥ͂ΟΣ, παρὰ τὸ σχῶ, τὸ κρατῶ καὶ φυλάττω, σχεῦος καὶ σκεῦος, η᾿` παρὰ τὸ κεύθω, τὸ κρύπτω. ∆ιατί βαρύνεται; Τὰ ει᾿ς ΟΣ λήγοντα ου᾿δε´τερα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνονται, οι῾῀ον ει᾿῀δος, τεῖχος. ΚΕΡΑΜΕῪΣ ποίου ει᾿´δους; Παραγώγου. Καὶ πόθεν γίνεται; Παρὰ τὸ κέραμος· τοῦτο παρὰ τὸ τὴν ε᾿´ραν, ο῾` σημαίνει τὴν γῆν, ε᾿ξ ου῾῀ καὶ γέρανος, ὁ τὰ τῆς γῆς ε᾿ρευνῶν σπέρματα. Κεραμέως τὸ ΩΣ μέγα, διατί;Ἐπεκράτησεν ἡ τῶνἈττικῶνγραφὴ καὶ παρ' ἡμῖν. Τὸ ΚΕ ψιλὸν, διατί; Πᾶσα λέξις 95 α᾿πο` τῆς ΚΕ συλλαβῆς α᾿ρχομένη διὰ τοῦ Ε ψιλοῦ γράφονται sic). Τὸ ΡΑ βραχὺ, ὡς παρ'Ἡσιόδῳ, καὶ κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει. ΣΥΝΤΡΊΨΕΙΣ ε᾿κ τῆς σὺν προθέσεως καὶ τοῦ τρίβω· τοῦτο ε᾿κ τοῦ θρύω, τοῦτο παρὰ τὸ θρῶ τὸ καταπονῶ. Τὸ ΤΡΙ, Ι, διατί; Τὰ ει᾿ς Ι λήγοντα ῥήματα ε᾿ν φωνήεντι παραλήγεται. ΝΥ͂Ν, ε᾿πι´ρρημα χρονικὸν, διατί περισπᾶται; Πᾶν ε᾿πι´ρ ρημα μονοσύλλαβον ε᾿´χον δίχρονον ε᾿κτεταμένον περισπᾶται· νῦν, γρῦ. Καὶ διατί ἐκτείνεται;Ἐπεὶ πᾶν ε᾿πι´ρρημα μονο σύλλαβον ε᾿´χον δίχρονον ε᾿κτείνει αυ᾿το`, οι῾῀ον, νῦν, γρῦ, βρῦ· τὸ δὲ ῥὰ συστέλλεται α᾿ποκοπέν. ΣΎΝΕΤΕ, ε᾿γκλίσεως προστακτικῆς, γίνεται ε᾿κ τοῦ συνῶ περισπωμένου, ε᾿ξ ου῾῀ παράγεται ει᾿ς ΜΙ. Σύνημι, ὁ μέλλων συνήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος συνῆν, ἡ μετοχὴ ὁ συνεὶς, τοῦ συνέντος, καὶ τὸ προστακτικὸν σύνες· τὸ δεύτερον τῶν πλη θυντικῶν σύνετε. ΠΑΙ∆ΕΎΘΗΤΕ, ε᾿γκλίσεως προστακτικῆς· τὸ θέμα, παιδεύω· πρωτότυπόν ε᾿στιν η᾿` παράγωγον. Πόθεν γίνεται; Παρὰ τὸ παῖς παιδὸς, τοῦτο παρὰ τὸ πάλλω, τὸ κινῶ, (ει᾿κι´νητος γάρ ε᾿στιν ἡ ἡλικία,) η᾿` παρὰ τὸ βαιὸν, τὸ μικρὸν, βαῒς καὶ πάι¨ς, καὶ ἐν συναιρέσει παῖς. ΠΆΝΤΕΣ, ο᾿νο´ματος προσηγορικοῦ, ἁπλοῦν, παράγωγον γενόμενον παρὰ τὸ α῾´πας. ∆ιατί τὸ α῾´πας δασύνεται, ε᾿πειδὴ τὸ Α πρὸ τοῦ Π ου᾿ δασύνεται, α᾿λλὰ ψιλοῦται, οι῾῀ον, α᾿πηνὴς, α᾿πα´νθρωπος, α᾿πω´λεια; Σεσημείωται δὲ ἁπλοῦν, α῾´πτω, α῾´παξ, ἁπλὸς, ἁπαλὸς, καὶ α῾´πας δασυνόμενον. ΚΡΊΝΟΝΤΕΣ, μετοχὴ ἀπὸ τοῦ κρίνω. ∆ΟΥΛΕΎΣΑΤΕ, προστακτικόν. Ποίας συζυγίας;Ἕκτης τῶν βαρυτόνων. Πόθεν γίνεται;Ἐκ τοῦ δουλεύω· τοῦτο παρὰ τὸ δοῦλος· τοῦτο παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμῶ δέος, καὶ δοῦλος πλεονασμῷ τοῦ Υ. ∆οῦλος ποίου ει᾿´δους τῶν ὑποπεπτω κότων τῷ ὀνόματι; Τῶν πρός τι. Καὶ πρὸς τίνα ε᾿´χει; Πρὸς τὸν δεσπότην. ΦΌΒΟΣ, ποίου ει᾿´δους; Τῶν παραγώγων. Καὶ πόθεν γίνεται; Παρὰ τὸ φέβω. Τὸ ΦΟ μικρὸν, διατί; Τὰ ε᾿´χοντα 96 τὸ Ε ε᾿γκείμενον ε᾿ν τοῖς ῥήμασιν ε᾿´χουσι τὸ Ο α᾿ντιπαρακεί μενον ε᾿ν τοῖς ο᾿νο´μασιν. ἈΓΑΛΛΙΑ͂ΣΘΕ, ε᾿γκλίσεως προστακτικῆς, τὸ θέμα, α᾿γαλλιῶ, τοῦτο