S._ Congregatio Concilii 45

et generatim, prout i in praefatis decretis continetur, « praescriptiones et

« leges na tu ra sua temporar ias ac t ransi tor ias » vel quae « ad circum-

« stant ias locorum et temporum habent ra t ionem » quum « generalis

« legis rat ionem non induant », certum est eas non cadere sub abroga-

tione can. 6, num. 6, praescripta.

At vero in casu de quo agitur, id est quoad morem non gestandi

barbam, animadvert i potest: Primo, non agi in casu de vera lege eccle-

siastica generali prohibitiva. Canones qui ad rem citari solent, v. g. cap. 7

de vita et honest. Clericorum, III, 9, ex communi doctorum sentent ia ita

accipiuntur ut solummodo prohibeant barbam nutr i re more saecularium

studiose composi tam; epistolae etiam RR. P P . (v. g. Gregorii VII ad

Archiepiscopum Calar i tanum; acta conc. Lateran, a. 1514 sub Leone X)

t an tummodo tes tantur pris t inum morem et inst i tut ionem Romanae

Ecclesiae, quem a contrariis abusibus defendunt. Nullibi autem reperi tur

vera et generalis lex morem gestandi barbam ubique et futuris tempo-

ribus perpetuo interdicens; haec vero deficientia nonnisi prudent iam

commendat Legislatoris ecclesiastici, quam laudem nec noviter da tum

Codicem demereri oportebat. Fieri etenim poterit al iquando ut a more

barbirasii recedendum fortasse sit, prout vel post Tr ident inam Syno-

dum, usque ad exitum saec. x V I I , recessum fuisse omnes n o r u n t : nec

quemquam fugere potest quam incommodum sit, solemniter datam et

firmatam in Codice legem, abrogare.

Secundo, et consequenter: mos iste barbam radendi, prouti historicae

eius vicissitudines ostendunt, nonnisi consuetudine probatis nempe regio-

num moribus, quandoque iure particulari firmatis, universalis evasit,

saltem quoad locorum circumstant ias : quamobrem, quatenus in Codice

recipi poterat (idest implicite et hypothetice, non absolute) satis receptus

videtur ubi Codex, non absimiliter a Concilii Tridentini sanctione (cap. 6,

sess. XIV de ref.) « decentem habitum ecclesiasticum, secundum legitimas

« locorum consuetudines et Ordinarii loci praescripta » clericos deferre

iussit, immo universam hanc materiam de externo corporis cultu, salva

quidem necessaria uni tate disciplinae et conformitate, ad praefatam

normam consuetudinis redigendam voluit (c. 186, § 1). Ceterum, abso-

num prorsus censeri debet eorum commentum qui volunt in ipso num. 6>

can. 6, abrogatas esse consuetudines generales de quibus Codex simpli-

citer sileat, quasi Legislator benignius egerit erga consuetudines vigentes

contra canones (cfr. can. 5, coli. cum can. 30), quam erga consuetudines

secundum aut praeter legem.

Ter t io : praescindendo a generali praescripto legis, dubium esse

nequi t quin in casu part icularis lex in loco vigens prohibensque barbam