48. De Compassione BMV.

In 1. Vesperis.

Antiphonae.

1. Stabat virgo dolorosa,

Mater Christi generosa,

Juxta crucem filii,

Tristem gerens theoriam

Recensendo prophetiam

Simeonis gladii.

2. Dolor ingens, dolor ille,

Genae pallent et, maxillae,

Ora rigant lacrimae,

Crux, flagella, clavi, spinae,

Livor, tumor, plagae quinae

Gladius sunt animae.

3. Cor praedulce, cor amoris

Globus factus est doloris,

Vas amaritudinis,

Fel cum vino praeparatum

Os, cor, linguam et palatum

Stupefecit virginis.

4. Quando Christus vinculatur

Palmis foedis, flagellatur

Strictus flagris plurimis,

Virgo corde lacessita.

Quasi foret sine vita,

Corruit exanimis.

5. Extra castra ductus Jesus,

Vinctus, sputus, pugnis caesus

Crucem fert in publicum,

Mater sequens agnum mitem

Repraesentans Sunamitem

Natum deflet unicum.

Ad Magnificat.

A. O Maria, stans sub cruce

Triumphante Christo duce

Per mortem turpissimam,

Corde martyr exstitisti,

Anceps ensis, quem sensisti,

Tuam transit animam.

Dolor cessit, cum surrexit,

Nobis vitae spem porrexit

Praesidens in gloria;

Fac nos, virgo, suae mortis

Et doloris tui fortis

Fervere memoria.

Ad Matutinum.

Invitatorium.

Recolentes Christum passum

Et in ara crucis assum

Pro nostris sceleribus,

Matri suae condolentes

Procidamus congementes

Super mortem filii.

Ad Nocturnum.

Antiphonae.

1. Immolandus ligna gerit,

Patri parens locum quaerit

Patriarchae filius ;

Cruce Christus oneratus,

Maesta matre comitatus

Damnatur innoxius.

2. Calvum rident Elisaeum,

Jesum nudum, verum Deum,

Illudebant aemuli;

Dum sic natum dehonestant,

Dolorosi commolestant

Matris mentem stimuli.

3. Protoplasti peremerunt

Omnes, quos progenuerunt,

Esu pomi vetiti ;

Dulcis Jesu, redemisti

Corde laeso matre tristi

Quos damnarunt perditi.

Responsoria.

1. Siout spina rosae florem

Non immutat vel odorem,

Cum crescat vicinius,

Ita virgo tuam mentem

Cunctis donis redolentem

Furor fugit obvius.

Immo videns flagellari

Et in cruce conclavari

Tuum primogenitum,

Patienter sufferebas

Et constanter requirebas

Dextrae Dei digitum ;

V. Confer opem tua prece,

Ne mundi prosperitas

Nos excaecet sua faece

Vel premat adversitas.

2. Perennalis mater vitae,

Videns pungi latus mite

Militari lancea,

Maluisti sic turbari

Et cor tuum vulnerari

Cum dolorum framea,

Ut aeterna morte digni

Sanarentur hoc insigni

Sacrae mortis pretio ;

Quas tenemur voto grato

Deo laudes pro collato

Tanto beneficio !

V O mater dilectionis,

Fac nos eum colere,

Qui nos snae passionis

Salvos fecit munere.

3. Palluerunt tuae genae,

Quando subdi crucis poenae

Vides unigenitum,

Spinae sacram caput cingunt,

Manus, pedes clavi stringunt,

Os est sputis oblitum.

Voces audis exclamantes

Sese patri commendantis

Mater omnis gratiae,

Destituta jam vigore

Ut exsanguis prae dolore

Corruis in acie.

V. O immensam caritatem,

Quod mater cum filio

Tantam praebent pietatem

Pro vili mancipio !

In Laudibus.

Antiphonae.

1. Rex a ligno cum regnaret

Et malignum debellaret

Per crucis dedecora,

Mater praesens constituta

Hunc ad bellum subsecuta

Est ut Barach Debora.

2. Bellum mirae caritatis,

Ubi Christus sauciatis

Medetur vulneribus,

Virgo mater morbos sanat

Et distortas mentes planat

Cum suis doloribus.

3. Christus crucis in ambone

Constitutus in agone

Septem verba protulit ;

Mater adstans tribulata

Tam patrata quam prolata

Secum silens contulit.

4. Cuncta tremunt elementa,

Carpunt luna, sol lamenta

Cum dolente virgine,

Angelorum hierarchiae

Condolentes sunt Mariae

Christi fuso sanguine.

5. Morte Christi consummata

Mater fide roborata

Redditur aequanimis,

Natum sciens surrecturum

Et cum patre fruiturum

Sedibus potissimis.

Ad Benedictus,

A. Morienti dulci nato,

Quamquam corde sauciato,

Mater, adstas flebilis,

Virginalis quisque gestus

Tibi decens et modestus

Perseverat stabilis,

Illi compar voluntate,

Pari flagrans caritate

Pro salvandis miseris;

Ejus crucem reverentes

Et hic tecum congementes

Servos junge superis.

In 2. Vesperis.

Ad Magnificat.

Christo passo mortem crucis

Eclipsantur orbes lucis,

Terrae solum tremuit,

Disperguntur quique noti,

Oblitores sui voti,

Caritas refriguit ;

Sola virgo tenet fidem

Constans docet quod et idem

Resurgat in gloria ;

Verae doctrix disciplinae

Nobis dona sine fine

Perfrui laetitia.