S. Congregatio Concilii 49

descenderé). Hypothesis autem est triplex, quod nempe: I. Ecclesia com-

miserit aliqua rat ione aliis ab Episcopis an imarum curam; II . Quod

illis commiserit, non modo mere facultativo, sed quo obligatio induce-

retur ; I II . Quod commiserit hanc an imarum curam sine ea limitatione,

quae excludat obligationem Missam applicandi pro populo. Quae tres

hypotheses quum verificentur dumtaxa t ex ecclesiastico iure et ordina-

tione, in potestate est Ecclesiae quemadmodum illas moderari vel auferre,

ita etiam super oneris seu officii consequenti applicatione dispensare,

au t eam temperare, quod reapse, urgente rationabili causa facere non

recusat. Hinc etiam constat obligationem Missae pro populo, par i quo-

dam gressu procedere, cum ecclesiastici terri torii in distinctas par tes

distributione, per quam definite hypotheses indicatae ad effectum dedu-

cuntur : quamobrem, quum Codex iuris canonici, nuper eam quoque

indixerit divisionem, qua terri torius vicariatus apostolici et praefectu-

rae apostolicae in par tes distr ibueretur, « quasi-paroecias » appellandas

(can. 216, § 3), consequens fuit ad ha rum quoque peculiares rectores,

seu quasi-parochos, obligationem Missae pro populo applicandae, uno

contextu cum parochis (can. 466, § 1), extendere, quamquam, pro loco-

rum rerumque adiunctis, valde temperatam. Notum siquidem est in

disciplina canonica quae Codicem antecessit Missionarios omnes, quam-

q u a m animarum curam in certis al iquibus locis assumerent (dummodo

non gererent vices legitimorum pastorum in parochiis canonice iam ere-

ctis), semper simplices Verbi Dei praecones, nulloque modo parochos

habitos esse (S. C. Prop . Pid., 28 ian. 1778) ac propterea non magis

Missae pro populo applicandae obligatos, quam sacerdotes qui ab Epi-

scopis exorati ad aliquam paroeciam derelictam ex charitate accederent,

ut ibi sacramenta administrent (ead. S. C, 23 mart . 1863, 18 aug. 1866;

8 nov. 1882).

Hisce praemissis , dubium non videtur quin assent iendum sit sen-

tentiae Episcopi, quoad curatos secundi et tertii generis in factispecie

recensit i : agitur nimirum in u t roque de cura an imarum in parte terri-

torii iam consti tutae paroeciae gerenda ex praecepto Episcopi, ut uti-

l ius bono f idel ium consulatur : quae tamen pars non est dismembrata ,

sed suum ret inet nexum cum reliquo paroeciae territorio, ita ut populus

hisce Curatis ab Ordinariis speciali rat ione commissus non desinat per-

t inere ad parochum totius paroeciae: sacerdos i taque deputa tus ab

Ordinario, quamvis in sibi commisso territorio suppleat in omnibus

parochi vicem, non desinit esse vicarius cooperator parochi, ad t ramites

can. 476,- § 2, et ideo ad Missam pro populo applicandam non tenetur,

iuxta § 6 eiusdem canonis (cfr. et iam c. 475, § 2), sed huiusmodi onus ,

ACTA , vol. XI , n. 2. - 1-2-919. 4