48. De ss. Iohanne et Marciano.

In 1. Vesperis.

Antiphonae.

1. Hi duo nostri martyres,

De clara tribu nobiles

In Lubrae civitate,

Gentiles in catholicos

Rapti sunt, in neophytos

Pro Christi caritate.

2. Sacer Abundus ducitur,

Ad supplicium vehitur,

Quem rogat Marcianus,

Natum ut restituat

Vivum, quem iam perdiderat,

Ut fiat christianus.

3. Sanctus illum resuscitat

Iohannem, qui dormierat,

Pristinae sanitati

Patrem natumque renovat,

Aqua salutis adgregat,

Fons vivus, deitati.

4. Tres decollari praecipit

Cacsar, quos Christus suscipit

In gloria caelesti,

Quorum sacrata corpora

Humat clara Theodora

In praedio campestri.

5. Et post annorum spatia

Iubente Christi gratia

Hoc in templum delata

Marciani sanctissimi,

Iohannis sacratissimi

Corpora sunt beata.

Ad Magnificat.

A. O gloriosi principes,

Patroni nostri proceres,

Qui praesulis ministerio

Crescentiani sedulo

In hac aula sedetis,

Quique Petri pontificis

Ope, summi artificis,

Miraculis fulgetis,

Ad Deum intercedite,

Devota mente poscite,

Ut plebem istam augeat

Virtutibusque muniat.

Ad Matutinum.

Invitatorium.

Christum regem collaudemus.

Iohanni et patri iubilemus.

Responsoria.

1. Defunctum gemens filium

Hic princeps Marcianus

Euntes ad supplicium

Iam cernit, quos insanus

Caesar tunc infidelium

Mittit Diocletianus,

V. Ut vitam per martyrium

Abundus. Deo carus,

Finiretque Abundantius

Per impiorum manus.

2. Vir Marcianus inclitus

Inquirit, sciscitatur:

Qui sunt, quos chorus horridus

Pungit, trahit, minatur?

Audit, quod horum Dominus

Christus Iesus vocatur.

V. Per hunc virtutum omnium

Suis potestas datur,

Per hunc et cunctis etiam

Mors et vita donatur.

3. Hic, macstus dum illacrimat,

Obvius illis factus,

Orbum se nato clamitat

Cordis dolore tactus.

Abundus sanctus flagitat:

A quo est tibi raplus?

V. Hic leto raptum explicat

Anxio luctu fractus.

In 2. Nocturno.

Antiphonae

1. Herculem summum adorate

Et invicto Iovi tura date,

Nisi, ad tormenta properate.

2. Sancti martyres dixere

Et Diocletiano respondere:

Te confundat altus Deus

Et te profanet unus Deus.

3. Vobis terminum praefixi,

Ut deponatis legem Christi,

Et imolate diis veris,

Ut non deficiatis in bis poenis.

Responsoria.

1. Sacer Abundus loquitur:

In Christo si nunc credis,

Anima tua salvabitur,

Et natum vivum habebis.

Tunc Marcianus utitur

Humiliter his verbis:

V. Quidquid tu, sancte, iusseris,

Implere me videbis.

2. Fer, ille inquit, filium,

Quem tantum deflevisti,

Videbis mirabilium

Virtutem Iesu Christi,

Quem creatorem omnium

Credas cordi non tristi,

V. Verum Dei filium,

Ut recte spopondisti,

3. Viri tunc huius nobilis

Cessat omnino fletus,

Qui[que] fuerat flebilis,

Incipit esse Iaetus,

Et mox Lubram ingreditur,

Sequitur eum coetus.

V. Filium tollit umeris,

Affert, ut suscitetur,

Rapido cursu graditur,

Christum ut imitetur.

In 3. Nocturno.

Antiphonae.

1. Stulte, miser, insensate,

Redemptori tura date

Et adorate crucifixum

Et Trinitatem in idipsum.

2. Coepit imperator altercati

Et sanctos in eculeo levari

Iussit et capita truncari.

3. Dumad necem mitteretinsanus

Sanctos Christi, Marcianus

Exclamavit: Heu mihi,

Quia natum unicum amisi.

Responsoria.

1. Abundus orat, suscitat

Iohannem, qui dormierat,

Patrem confestim renovat

Et natum, qui perierat,

Ex fonte, qui vivificat,

In mortem qui abierat.

V. Quos fides, spes et caritas

Sic implet, purgat, [re]creat,

Ut, qui [Christum] non noverat,

Mori pro Christo iam quaerat.

2. Sic isti Christi athletae

Tunc pariter certantes,

Constantes et intrepidi,

In nullo murmurantes

Ab impio satellite

Percussi sunt orantes.

V. Et sic in agni sanguine

Suas stolas dealbantes

Ad regnum summae gloriae

Volarunt collaetantes.

In Laudibus.

Ad Benedictus.

A. Marcianus cum abisset

Et ad locum pervenisset,

Ministri diri Satanae

Noluerunt tantum sustinere,

Usque quo natum adduceret ;

Ad locum autem venientes,

Nihil ipsum sustinentes,

Natum tollit ferens ad Abundum

Et simul pergit ad secundum.

In 2. Vesperis.

Ad Magnificat.

A. Ottone magno imperante,

Silvestro papa triumphante

Pax rediit ecclesiae,

A Sclavinis timentes,

Adalbertum perimentes,

Eorum pium praesulem.

At pius imperator militavit

Slavoniam, inde corpus ad-

portavit

Adalbertum et humavit

In mirabili ecclesia.

Inter duos pontes est constructa

Urbe Roma florida,

Ibi corpora deducta

Abundi et Abundantii,

Aliorum corpora multa

Et beata Theodora.

4. Conscius arcani es,

quod nescivere priores,

Dam Christum tangis,

fers, refoves et alis.

5. Tu vir, tu dominus

matris Domini dominorum,

Et tibi subicitur,

qui regit astra Deus.

In terris igitur

es magno dignus honore,

Cui nunc in caelis

gloria magna datur.

Ad Benedictus.

A. A propriis laribus

quondam fugis, atmodoregnas

In caeli patria

felix, securus et omnis

Expers terroris,

labor, anxietas, metus absunt.

Desuper intendas

nobis miserosque benignis

Aspicias oculis,

quos creba pericula vexant.

In 2. Vesperis.

Ad Magnificat.

A. O Ioseph, aderescens

dictus, tu crescere fac nos

Virtutum gradibus,

donec Iesus videatur.

Incola dum terrae

fueras, hoc munus habebas,

Quod caeli dominus

dignatus erat tibi subdi.

Quid modo, divus, habes,

o quanta potentia, quanta est

Vis impetrandi,

quia, dum vir, dumpaterorat

Uxorem et natum,

velut imperium reputatur.