235A cis admodum consueta; qua τιμητικῇ διαθέσει (ut loquitur Tarasius in vii synodo) res in ordine ad sua prototypa honorant ac colunt. Sic itaque se res habuit. Procubuerunt omnes in oratione; Evangelia, cruces, sanctaeque Deiparae imagines pie osculando venerati sunt; pari scilicet veneratione sacras imagines, ac reliqua sacra pignora habentes: ἰσοδυναμούτας, ut loquitur Joannes presbyter ac sedium Orientalium vicarius. Postremo, ad dictorum fidem, illis manus apposuerunt. Nec aliter feria vi in Parasceve μετάνοια nobis juncta ἀσπασμῷ est, in adoratione venerandae crucis : cujus omnis honor nobis σχετικὸς est, ad ipsum scilicet qui cruci affixus est; et in ea nostram salutem eo die operatus, relatus Rite itaque Constantinus Cypri episc., vii illa synodo, Patrem (auctorem scilicet Collationis) accepisse ait τὸ ἠσπάσαντο, ἐπὶ προσκυνήσεως· quam Calvinianus candor, nec suae Eucharisticae, suoque sensu (ac quod illi non veritas, sed Christi 235B figura est) negare potest. Nec quod episcopus Corinthius, [cv] sic explicata in mundo linteo divina particula, τρὶς γόνυ κλίνας (quae est προσκύνησις) Lucam Thaumaturgum jubet, eaque veneratione habere, ut nec manu audeat contingere, quod ritus Latini est perantiqui, nullum ejus cultum divinissimique sacramenti insinuasse, videri debet : quod maxime verum Christi corpus Latina Graecaque traditione, ipse Romanae ditionis in Graecia non nesciret. Sed haec alii, aliaque occasione.

Paulo durius videtur, quod reddit Petrus Morinus apud Baronium, de Christo : Omni perpurgans contracto secundum naturam crimine primorum parentum; ac quasi illud sic contractum in se natura Christus depulerit : qui sensus esset falsus. Verba Maximi sunt, παντὸς προπατορικοῦ καθάρας κατὰ φύσιν ἐγκλήματος : Assumpta humanitate, quam ab omni per naturam primorum parentum crimine 235C mundavit. Quod sic illi a natura debitum esset, quod erat Adami caro : nisi quod, co ipso quod est Christi, munda est et mundificans et nova creatura, novi Adae caro, qua abstergatur reatus carnis Adae veteris, in quibus vitium pro natura inolevit, ut est auctor Augustinus. Anast. pro καθάρας, καθαρεύσας legerit, dum sic reddit : Ab omni progenitorio secundum naturam crimine munda : sed et ipse mundans scripserit, quod ita in illo depravatum sit: alioqui deberet esse mundus. Sed in istis minusculis non libet tempus terere. Sit sua laus viro studioso et erudito, cujus et Epistolae aliaque Opuscula ac reliquiae, ex cimeliis nostris ad S. Honorati FF. Praedicatorum vulgat ac repraesentat Mabre Cramoisius.

235D Postrema auditione facta Rhegii, ubi dicuntur Patritii ascendisse ad Maximum ἐν τῷ κατηχουμενείῳ τῆς Ἐκκλησίας τῆς αὐτῆς μονῆς· non satis ecclesiastice Morin. In illius mansionis catechumenio. Sic passim Calviniani, qui sibi parum Graecari videntur, si communi voce reddant, κατὰ τὸ πρόχειρον, quod omnis retro antiquitas ecclesiastica consecravit, ut μονὴν, quo ibi sensu usurpatur, peculiarius monasterium diceret. Quodque ibi μονὴν, paulo superius τὸ εὐαγὲς μοναστήριον· in cujus Ecclesia erat illud catechumeneum, non bene illustr. Annalium Patri intellectum; dum glossat : Nempe ubi catechumeni instrui solerent. Nulli apud monachos catechumeni, qui instruendi essent, quorum cura monachis non attinebat, sed Ecclesiarum, quae communes essent (i. parochiales) presbyteris et praepositis. Quorum etiam locus, non illa catechumenea erant, sed narthex et πρόναος, seu inferior templi pars, extra septum communionum fidelium et laicorum, ubi divinas lectiones audiebant, donec dimitterentur ante missam fidelium. Errant igitur κατηχουμενεῖα et κατηχούμενα, quaedam velut cenacula vastum ecclesiae sinum exterius circumjacentia, et in illum fenestris clathrisque interpositis undequaque prospectum habentia, mulieribus