QUAESTIO VI.

Utrum infinitum possit cognosci a nobis ?

Arist. hic c. 2. et 1. Physic. c. 4. D. Thom. 2. Met. lect. 4. et 1. p. q. 86 . a. 2 . D. Bonavent. in 3. dist. 14. Durand. 4. dist. 49. q. 3. Marsil. 2. q. 10. art. 2. Aut. Andr. 2. Metaph. q. ult. Fonseca ibid. c. 2. q. 2. sect. 1. et seq. Vide Scotum in i. dist. 3. q. 2. et in 3. dist. 14. q.2.

Quod sic, Deus est infinitus, et possumus eum cognoscere, ut supra habitum est: ergo, et . Item, cognitio est per omnes causas; ergo per primam, quae est infinita.

Item, infinitum definimus, et passiones de eo assignamus, et imponimus nomen ad significandum illud: ergo ipsum intelligimus. Item, species omnes quorumcumque generum sunt intelligibiles a nobis, quia definibiles ; sed species numerorum et figurarum sunt infinitae, quia ultra quamcumque speciem datam, contingit accipere aliam in infinitum, et ita infinita, quae verae sunt species, licet non existant, sicut species rosae est species vera, rosa non existente; ergo possunt cognosci. Item 4. Physicor. cap. de Vacuo, t. c. 76. si duo corpora simul sunt et infinita: ergo si duae species intelliguntur simul, et infinitae, et quaelibet est principium cognoscendi. Contra, Philosophus 2. hujus text. comm. 35. dicit, si formales causae essent infinitae, nihil contingeret scire, et idem dicit 1. Phys. t. c. 35. contra Anaxagoram de principiis infinitis, tunc nihil esset cognoscibile. Item, Commentator hic comment. 11. si quis imaginatus fuerit lineam infinitam, non intelliget eam. Contra, quod potest virtus inferior, potest et superior: quidquid igitur potest quis imaginari, potest intelligere.