S. Romana Rota 79

an. 1899 a S. G. G., triplex t an tum datur t i tulus ad habendum paro-

chum proprium nempe domicilii, quasi-domicilii et vagitat is; quar tus

t i tulus, nempe simplicis commorationis, non datur . Quae doctrina de

huiusmodi peregrinis non vagis venientibus a loco exempto a Lege Tri-

dentina ad locum non exemptum, firmatur in quodam voto edito a

P. Tarquini in alia causa Parisiensi an. 1868: « Peregrini invalide con-

« t r ahun t in loco, ubi Tr ident inum receptum est absque praesentia

« parochi et testium, quamvis in propria dioecesi Tridentinum non esset

« receptum.. . Imo quamvis in dicto casu peregrinus non vagus neque

« domicilium aut quasi-domicilium figere volens in loco Concilii recepti

« contraheret coram loci parocho et test ibus, adhuc non modo illicite

« sed etiam invalide ageret, qui non contraheret coram parocho proprio ».

Et ratio est quia quamvis hi non l igantur personaliter virtute decreti

utpote non recepti in loco in quo domicilium vel quasi-domicilium

habent , l igantur tamen localiter vi decreti eiusdem publicati in loco

per quem transeunt , uti praecise Bened. XIV in sua declaratione pro

Hollandia statuit pro haereticis inibi domiciliatis et t ranseunt ibus postea

ad catholicas regiones.

Verum quid dicendum si u n u s ex matr imonium contrahentibus sit

exemptus a lege Tridentina, huiusmodi contractus retineri poterit uti

validus non servata forma Tridentina ? Profecto duo contrahentes sponsi

relate ad contractus formam ret inentur quasi ut individuum seu u n a

persona : et propter hanc individuitatem contractus in matr imonio indu-

ctum est, ut privilegium exemptionis a lege Trident ina uni part i com-

petens alteri part i non exemptae communicari possit, ceu explicat card.

D'Annibale, 1. c, § 452, et tradit et asserit § 460: « Qui exemptus a

« Trident ino contrahit matr imonium cum eo qui Tridentino est obno-

« xius, in loco ubi hoc non viget, vel ubi obtinet declaratio Bened. XIV

« privilegium propter contractus individuitatem, alteri parti communicat,

« sive ipse catholicus sit, sive schismaticus, sive haereticus, et valide

« contrahunt , iuxta dec. S. U. Inqu. die 2 iunii 1803 » (cfr. notam n. 15

cit., § 460). Eadem docet Bened. XIV (de Syn. dioec, lib. VI cap. 6, n. 12):

« Quoniam cum coniugum alter tum rat ione loci in quo habitat, tum

« rat ione societatis in qua vivit, exemptus est a Tridentinae Synodi

« lege, exemptio qua ipse fruitur, alteri part i communicata manet pro-

« pter individuitatem contractus, vi cuius exemptio quae uni ex part ibus

« competit ad alteram secundum etiam civiles leges extenditur eique

« communicatur ». Addit autem card. Gasparri (1. c, n. 1167): « Ante

« Benedictum XIV hoc principium nonnull i admittebant , alii negabant :

« s e d post Bened. XIV omnes, et in foro et in scholis, illud ret inent ».