186. De Parabola Cenae Regalis.

1. Homo quidam, rex nobilis,

Dives in caritate,

Cenam magnam divitiis

Et magna largitate

Fecit vocatis plurimis

Cordis hilaritate.

2. Tempus adest, convivium

Ut intrent invitati,

Regale beneficium

Contemnunt sed ingrati,

Sic verum perdunt gaudium

Mundanis implicati.

3. Unus, ad quem rex miserat

Suum fidum legatum,

Uxorem quod adduxerat,

Invenit occupatum,

Venire nec aptus erat

Ad festum praeparatum.

4. Alter, quem rex per nuntium

Rogaus iussit intrare

Ad locum exsultantium

Et epulas gustare,

Spernens regis imperium

Sic coepit excusare:

5. Domum altam aedificem,

In qua gaudens manebo,

Alteram et amplificem

Et plures possidebo,

Si venero, multiplicem

Defectum hinc babebo.

6. Rex ad amicum tertium

Servum velociorem

Mittens rogat, ut regium

Non deserat amorem.

Sed derelinquens otium

Eius servet honorem.

7. Respondit: Quinque debeo

Iuga boum probare,

Quae fortia possideo

Et ea valde care,

Cum quibus opes studeo

Et terras dilatare.

8. Die dum lucrum quaereret,

Boves defatigavit,

Sed sero, quo quiesceret,

Locum lassus optavit,

Et tenebras dum cerneret,

Noctem multam expavit.

9. Neglectum tunc convivium

Incepit cogitare

Regis et ad palatium

Iam tarde properare,

Clausum invenit ostium,

Iubetur foris stare.

10. Tunc rex aversa facie

Dixit: huc non intrabis

Nec epulas laetitiae

Vel cenam hanc gustabis,

Sed tuae neglegentiae

Dispendia portabis.

11. Iam privor beneficiis

Et filiis carebo,

Uxore cum deliciis

Et mecum permanebo

Pernoctans in miseriis

Et inde magis flebo.

12. Mundus, caro, daemonia,

Me male seduxistis,

Dum per diversa vitia

Me miserum duxistis

Et paradisi ostia

Finaliter clausistis.

13. Fratres, hortor, perpendite

Tormenta graviora,

Assidue dirigite

Ad bona meliora,

Ad cenam vos disponite,

Nam brevis vocat hora.

14. Caelestis pater gratiae,

Qui Christum huc misisti,

Tu nos ad cenam gloriae

Voca a mundo tristi,

Nobiscum stes in acie

Amore Iesu Christi.