210. De s. Dionysio et sociis.

la. Lauda, Sion, cum clangore

Suo regem in decore,

Trinum, unum in usia,

1 b. Astra cui matutina

Sine fine laudem trina

Iubilant in ierarchia.

2 a. Rerum gradus conformantur,

Dum creata triniantur

In ima, summa, media;

2 b. Trium unus hic complexus,

Quem amoris firmat nexus,

Salutis dat remedia.

3 a. Eia, decus Atticorum,

Gaude, quod ex te Graccorum

Flos fluxit, Dionysius;

3 b. Cui Roma dat primatum

Gallae gentis, praesulatum

Lutetiae Parisius.

4 a. Rusticum par votum ei

Sociat, electum Dei

Iungit et Eleutherium.

4 a. Spargunt suum stellae lumen,

Fontes vitae fluunt flumen

Sacrum ad ministerium.

5 a. Hi sunt nubes discurrentes,

Manna caeli compluentes

Siccitati gentilium;

5 b. Quod plebs dura fastidivit,

Natum passum ut audivit

In carne Dei filium.

6 a. Flagris, feris, igne, cruce

Torti catastaque truce

Vincti dantur ergastulo,

6 b. Quos lux ingens visitavit,

In qua ducem rex armavit

Corporis sui pastulo.

7 a. Exhinc dolabris secantur,

Tres columbae protestantur

Clarae mortis victoriam.

7 b. Praesul caput fert extente

Choro superum canente

Cum Alleluia Gloriam.

8 a. O, quam floridus est lectus

Horum, rosis hortus tectus,

Urbs celebris per saecula !

8 b. Gemmis claris redimita

Hisque clarius polita

Caeli resplendent specula.

9 a, Quibus, Deus, nos unire

Sacrosanctoque vestire

Digneris tetragrammaton,

9 b. Ut post sextam per septenam

In octavam ducti plenam

Canamus epinicion.