QUAESTIO I.

Dirum quilibet naturaliter propagatus contrahat aliquod peccatum ?

Alens. 2. p. q. 122. m. I. D. Thom. 1. 2. q . 82. a. I. ethica . I. q. 2. D. Bonav. a. I. q . 2. Richard. a. 1. q . I. Vega 2. inTrid. c . 11. et 12. Bellarm. lib . 4. de statu peccati a cap. 3. Sot. 1. de nat. et gratia cap. 10. et 11. Scot. in Oxon. hic q. I. Resolvitur haec quaest, infra dist. 33.

Quod non. Augustinus de Vera Religione, et ponitur secundo lib. Retractationum, non tamen retractatur : Peccatum in tantum est voluntarium, quod si non sit voluntarium omnino, non est peccatum ; sed in naturaliter propagato non est aliqua culpa voluntaria.

Item, Augustinus 3. de Lib. arbit. Nullus peccat in eo, quod vitare non potest.

Item, Deus non peccat infundendo animam, nec parentes conjuncti ; pater enim et mater merentur generando ; igitur a nullo efficiente habebit peccatum.

Item, defectus naturales non sunt vituperabiles, sed miserabiles ; igitur si est sibi naturale, non est imputandum sibi.

Item, Adam non fuit melior tota natura humana in omnibus suppositis ; igitur non habuit naturam humanam ita perfecte, ut possibilis est haberi in omnibus individuis ;

igitur ipse non potuit totam inficere.

Item, quale est aliquid in instanti creationis, tale creatur, quia non potest in eodem instanti esse, et non esse ; cum igitur anima creetur munda, in instanti creationis est munda, et pari ratione potest esse semper tempore subsequenti.

Oppositum, Augustinus in littera, et adducit auctoritatem Apostoli, ad Rom. 5. Per unum hominem peccatum intravit in mundum.