Scholium.

Opinio ponens plures formas organicas distinctas in animali suadetur, et aliqualiter respondetur probationibus. Explicatur triplex modus, quo defendi possit, et singuli impugnantur, de quo late Doctor 4. d. 11. q. 3. n. 28. et a n. 33. sed in fine quaestionis respondet impugnationibus, assertive tenens hanc opinionem.

Opinio quod sic, quia pars animalis separatur ab animali sine generatione, et non manet in actu per formam totius post separationem: ergo per aliam, quam prius habuit. Antecedens patet, tum ad sensum, si os extrahatur de corpore animalis.

Respondetur, quod generans universale inducit aliam formam, quia aequivoce dicitur secundum aliquos os vivum et mortuum.

Tum per rationem, quia abscindatur aliqua pars carnis successive a corpore animalis, successive amittet animam et acquiret successive aliam formam, si non manet illa, quam praehabuit.

Hoc autem non cogit, quia successio est ibi in amittendo animam simul cum divisione.

Item, forma eadem videtur aeque conservativa sui a corruptione: corrumpitur autem tota caro, et putrescit osse manente, non corrupto.

Hoc non cogit, quia conservatio major potest esse propter alia accidentia.

Item, formam carnis sequitur ordine naturali in materia, forma substantialis alia ab illa, quae sequitur formam ossis. Patet in putrefactione cadaveris, in generatione aliorum ex ipso ; igitur formae a quibus sunt istae generationes sunt aliae specie.

Hoc non cogit, quia ex eadem parte carnis per putrefactionem possunt plura generari.

Ista opinio si ponat aliquam unitatem in animali praeter aggregationem, quomodo unus est acervus lapidum, oportet quod uno trium modorum ponat ; vel quod ejus unitas sit ab ultima forma, scilicet anima sensitiva, quae sit similiter una specie in toto, licet extensa per accidens ad extensionem totius ; vel quod ante istam, ponatur una forma mixti, quae sit dispositio ad sensitivam: vel tertio modo, quod nulla est ibi una forma specie, sed tantum multae specie ex quibus integratur una forma, a qua est unitas compositi. Sed tertium membrum videtur contra Aristotelem in fine septimi. t. c 60. quomodo enim ex materialibus partibus secundum ipsum, hoc est, ex integralibus, est unum nisi per aliquid, quod sit actus respectu eorum, ita quod illa integralia simul juncta, nunquam videntur esse, nisi una pars essentialis alicujus unius. Aliorum modorum primus ponit minorem unitatem, secundus majorem. Uterque improbatur per hanc rationem : Unius perfectionis est unum perfectibile praesuppositum, ita quod illa propria unitas unius perfectibilis, praesupponitur unitati perfectionis : nec est ab ea quam talem unitatem dabis perfectibili sensitivae, secundum primam viam: vel perfectibili formae mixtionis secundum secundam, non videtur possibile. Confirmatur prima propositio : quomodo enim improbatur una forma totius universi, ipsa negata, vel quorumcumque disparatorum. Item, generatio anima Iis ex semine, est una: ergo sicut terminus a quo est unus, ita terminus ad quem, praecipue si uni formae tantum una succedit naturaliter. Item, transubstantiatio panis in Corpus Christi, est una.