247. (137.) Planctus Israel super Samson.

I.

1 a. Abyssus vere multa

Iudicia,

Deus, tua,

Eo plus formidanda,

Quo magis sunt occulta

Et quo plus est ad illa

Quaelibet vis infirma.

1 b. Virorum fortissimum,

Nuntiatum

Per angelum,

Nazareum inclitum,

Israelis clipeum,

Cuius cor vel saxeum

Non fleat sic perditum?

2 a. Quemprimo Dalida

Sacra caesarie,

Hunc hostes postea

Privarunt lumine.

2 b. Exhaustis viribus

Orbatus oculis

Molae fit deditus

Athleta nobilis.

8 a. Clausus carcere

Oculorumque lumine

Iam privatus,

Quasi geminis

Ad molam sudans tenebris

Est oppressus,

Ludos Martios

Plus exercere solitos

Frangit artus.

3 b. Hos cibario

Vix sustentans edulio

Iumentorum,

Quod et nimius

Labor hic et insolitus

Sumit rarum,

Crebris stimulis

Agitatur ab aemulis

Ut iumentum.

3 c. Quid tu, Dalida,

Quid ad haec dicis impia,

Quae fecisti ?

Quaenam munera

Per tanta tibi scelera

Conquisisti ?

Nulli gratia

Per longa manet tempora

Proditori.

II.

1 a. Renatis iam crinibus

Reparatis[que] viribus

Temulentis hostibus

Lusurus inducitur,

Ut morte doloribus

Finem ponat omnibus.

1 b. A iocis ad seria

Fertur mens diu concita,

Tam laeva quam dextera

Columnis adplicita

Hostium et propria

Miscet dolor funera.

2 a. O semper fortium

Ruinam maximam

Et in exitium

Creatam feminam !

2 b. Haec patrem omnium

Deiecit protinus

Et mortis poculum

Propinat omnibus.

3 a. David sanctior,

Salomone prudentior

Quis putetur?

At quis impius

Magis per hanc vel fatuus

Reperitur ?

Quis ex fortibus

Non ut Samson fortissimus

Enervatur ?

3 b. Adam, nobile

Divinae plasma dexterae,

Mox haec stravit,

Quam in proprium

Acceperat auxilium,

Hostem sensit ;

Ex tunc femina

Virorum tela maxima

Fabricavit.

3 c. Sinum aspidi

Vel igni prius aperi,

Quisquis sapis,

Quam femineis

Te committas illecebris,

Nisi malis

Ad exitium

Properare certissimum

Cum praedictis.