262. De s. Maria Magdalena.

1. Omnis homo, qui premeris

Enormitate sceleris,

Sit in tua memoria

Sancta peccatrix Maria.

2. Si formam paenitentiae

Et locum quaeris veniae,

Reducas ad memoriam

Mariae paenitentiam.

3. Si iussa Dei spreveras

Et peccatis offenderas,

Prae oculis sit Maria,

Mundata Christi gratia.

4. Hanc imitandam censeo,

Quam paenitentem video,

Quae tam digne paenituit

Et veniam promeruit.

5. Haec abhorrendo crimina

Simonis intrat limina.

Ubi prandendi gratia

Erat Christi praesentia.

6, Tristis, maerens et anxia

Christi petit vestigia,

Non desperans de venia

Vota fundit humilia.

7. Et procumbens uberrimis

Abluit pedes lacrimis

Fusoque crine capitis

Tergit osculis additis.

8. Ingeminantur oscula,

Instatur prece sedula,

Peccatricis devotio

Hoc monstratur obsequio.

9. Fundit unguentum pedibus,

Linit devotis manibus,

Cuius odoribus bonis

Domus impletur Simonis.

10. Haec gemit inter epulas

Precesque fundit sedulas,

Ut mundet Christi gratia,

Quod timet conscientia.

11. Sed Simon hanc conspiciens

Et intra se despiciens

Dicit: si propheta foret

Hic, ream iam cognosceret.

12. Sciret quidem innumera

Iam peccatricis scelera,

Noe ad se hanc accedere

Pateretur aut tangere.

13. Sed Dei sapientiae,

Secretorum non insciae,

Patet haec cogitatio

Non emissa colloquio.

14. Tunc accersito Simone

Tali fruitur sermone:

Te cogitasse perperam

In hoc monstro, quod referam.

15. Debitores erant duo

Cuidam diti conspicuo,

Alter quinquaginta nummos,

Alter debens duplicatos.

16. His vero non habentibus

Nec reddere valentibus

Motus misericordia

Dives dimisit omnia.

17. Cuius ergo dilectio

Et amplior devotio

Exhiberi debet ei,

Dimissori tantae rei?

18. Simon inquit: iudicio

Meo postulat ratio,

Ut, cui plus dimiserat,

Plus ab hoc amandus erat.

19. Iesus autem dixit ita:

Recte reddis inquisita,

Est enim procul dubio

Huic credendum iudicio.

20. Et conversus ad Mariam:

Vides, inquit, constantiam

Huius et quae devotio

Sit in eius obsequio?

21. Ad mensam me vocaveras,

Pedes aqua non laveras,

Haec autem meos lacrimis

Pedes lavit uberrimis.

22. Non es largitus oscula,

Sed haec, in votis sedula,

Sedentis cum prandentibus

Dedit oscula pedibus.

23. Non oleo perfudisti

Caput meum vel unxisti,

Haec pretioso unguine

Non cessat pedes ungere.

24. Propterea dico tibi:

Plurimas remitto sibi

Enormitates scelerum.

Quia dilexit nimium.

25. Qui vero minus cernitur

Debere, cum remittitur,

Ut rationis exigit

Lima, et minus diligit.

26. Et loquitar ad Mariam

Quaerentem flendo veniam:

Datur tibi remissio,

Vade cum pacis gaudio.

27. O admiranda pietas,

O praedicanda bonitas,

Cuius superna gratia

Tanta fit indulgentia.

28. O quam sancta mutatio,

Quam excellens provectio,

Quae purgatur criminibus,

Iam ornatur virtutibus.

29. O Maria Magdalena,

Te quaesumus, Ut obscaena

Mentis nostrae diluere

Festines precum munere,

30. Ut propulsis criminibus

Tuis sedulis precibus

Nos divina clementia

Perducat ad caelestia.