262

Κεκλαυμένην. instead of κεκλαυκυῖαν. it is a poetic form. Κέκληκα. from καλῶ, καλέσω, κεκάληκα, and by syncope κέκληκα. from which also comes κεκληγὼς by a change of the κ to γ. Κεκλίαται. It is to be known, that the purist perfects add only α in the third person of the singulars. and if it ends in a long vowel, it shortens it. and thus they make the Ionic form. for example ἐρύω, ερυται, ἐρύαται. so also from κλείω comes κέκλειται, κεκλίαται, by the shortening of the ει diphthong. for example: αι ἁλὶ κεκλίαται. Κεκλόμενοι. urging on. from κέλλω comes κελλόμενοι, and with the pleonasm of κ, κεκλόμενοι. ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι-. Κέκλυθι καὶ κέκραθι. most, as usage also testifies, are perfects. The imperatives of the perfect sometimes end in ε, for example τέτυφε, and sometimes in θι, for example τέτυφθι. so therefore also κέκλυθι. The κλυ is long. Κεκορυθμένα. armed, sharpened. from κόρυθος, κορυθῶ, κεκορυθημένα and κεκοkappa.1199 ρυθμένα. or from κορύσσω, which means I arm. for example, clothed in iron. from sharpening and whetting the point to sharpness. Κέκλω. if we take it from κέλλω, there is a pleonasm of κ; but if from καλῶ, κλῶ, it is not a pleonasm, but a reduplication. Κέκμηκα. I grew weary. from καμῶ, καμήσω, κεκάμηκα, κέκμηκα by syncope. Κελαρύζειν. properly of waters. to flow with a certain sound and noise. but it means simply to sound. it comes from κρῶ, which means I make a sound, whose derivative is κρύζω, and with the intensive particle λα, and with the pleonasm of ε, κελαρύζω. From this it comes by metathesis. from which is the verbal noun λακέρυζα κορώνη. Κέλεαι. κέλλω, the passive present is κέλομαι, and the second person Ionic is κέλεαι. Κελητίζειν. that is, to sit astride. of this the genitive is κέλητος and from it the verb κελητῶ, κελητίζω, by derivation, instead of ἱππεύω. Κελευτίω. I command. as κυνηγέτης gives κυνηγῶ, so κελευτὴς gives κελευτῶ. the derivative is κελευτιόω, as φυσῶ gives φυσιόω. some write it with a σ, κελευσιόων. κελευσιόων τοὺς Ελληνας, instead of leading. kappa.1200 Κένσαι. from κέντω, κένσω. it can also be from κεντῶ, κεντήσω, and by syncope κένσω. ἐκέντησα, κεντῆσαι, and by syncope κένσαι. it is first aorist and future. Κεραννύσ. from κερῶ κεραννύω, κεράννυμι, and the participle is κεραννὺς, with two νs. Those from perispomenon verbs in υω that are formed with νύω, are written with two νs, for example χῶ, χωννύω; ῥῶ, ῥωννύω. Κέρσαι. to cut. κείρω means to cut, and in Aeolic κέρσω. Κερτομέων. instead of provoking. and: -κερτομίοις ἐπέεσσιν. provoking, irritating, mocking; deceitful. Κεύθομαι. here, I will make my path (κέλευθον), which is road (ὁδὸν), to Hades. it is syncopated from κελεύθομαι, and means I travel. for example: -αϊδι κεύθομαι. and instead of I hide myself. for κεύθω means I hide. Κεχανδότα. containing. χάζω, χάσω, κέχαδα, κεχαδὼς, κεχαδότος, κεχαδότα, and with the pleonasm of ν, κεχανδότα, the second aorist is εχαδον, εχαδες, εχαδε. kappa.1201 Κεχαρηότα. it comes from χαίρω, whose perfect is κεχάρηκα, the participle is κεχαρηκὼς, κεχαρηκότος, and by Ionic apheresis, κεχαρηότος, κεχαρηότα. -ἐμῷ κεχαρηότα θυμῷ. Κεχαροίατο. χαίρω, χαρῶ, the second aorist is εχαρον, ἐχαροίμην, ἐχάροιο, ἐχάροιτο, and with the pleonasm of κ, κεχάροιτο, and in Ionic κεχαροίατο. Κεχολώσεται. from χολῶ, χολώσω, κεχόλωκα, κεχόλωμαι, κεχόλωσαι, the future perfect is κεχολώσεται. The future differs from the future perfect, in that the future is indefinite, but the future perfect is definite. Κεχρημάτισται. he has heard; he has seen. And the Apostle: as Moses was divinely instructed. Κενωθῇ. for example, it endures harm and lessening. The word is apostolic. that the cross of Christ should not be made void. Κεάσαι. to split. Κεῖθεν. instead of ἐκεῖθεν. from ἐκεῖνος comes ἐκείνοθεν, and by syncope ἐκεῖθεν and κεῖθεν. or from κεῖνος comes κεινόθεν, as Λέσβος gives Λεσβόkappa.1202 θεν. no adverb ending in θεν ends in the diphthong ει except for this one. Κεῖθι. from ἐκείνοθι, or κεινόθι. and from ἐκεῖσε, κεῖσε. The

262

Κεκλαυμένην. ἀντὶ τοῦ κεκλαυκυῖαν. εστι δὲ ποιητικόν. Κέκληκα. ἐκ τοῦ καλῶ, καλέσω, κεκάληκα, καὶ κατὰ συγκοπὴν κέκληκα. ἐξ ου καὶ τὸ κεκληγὼς τροπῇ τοῦ ˉκ εἰς ˉγ. Κεκλίαται. ̓Ιστέον, οτι οἱ καθαριεύοντες παρακείμενοι τὸ α μόνον προσλαμβάνουσι κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν ἑνικῶν. καὶ εἰ μὲν μακρᾷ παραλήγει, ταύτην συστέλλει. καὶ ουτως τὸ ̓Ιωνικὸν ποιοῦσιν. οιον ἐρύω, ερυται, ἐρύαται. ουτως καὶ ἀπὸ τοῦ κλείω κέκλειται, κεκλίαται, κατὰ συστολὴν τῆς ˉεˉι διφθόγγου. οιον· αι ἁλὶ κεκλίαται. Κεκλόμενοι. παρακελευόμενοι. ἀπὸ τοῦ κέλλω κελλόμενοι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κεκλόμενοι. ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι-. Κέκλυθι καὶ κέκραθι. οἱ πλεῖστοι, ὡς καὶ ἡ χρῆσις μαρτυρεῖ, παρακείμενοι εἰσί. τοῦ δὲ παρακειμένου τὰ προστακτικὰ ποτὲ μὲν εἰς ε λήγουσιν, οιον τέτυφε, ποτὲ δὲ εἰς θι, οιον τέτυφθι. ουτως ουν καὶ κέκλυθι. τὸ δὲ ˉκˉλˉυ μακρόν ἐστι. Κεκορυθμένα. καθωπλισμένα, ἠκονημένα. ἀπὸ τοῦ κόρυθος, κορυθῶ, κεκορυθημένα καὶ κεκοkappa.1199 ρυθμένα. η ἀπὸ τοῦ κορύσσω, τὸ καθοπλίζω. οιον τῷ σιδήρῳ ἠμφιεσμένα. ἀπὸ τοῦ τὴν κορυφὴν θήγειν καὶ ἀκονᾷν εἰς ὀξύτητα. Κέκλω. εἰ παρὰ τὸ κέλλω λάβοιμεν, πλεονασμός ἐστι τοῦ κ· εἰ δὲ παρὰ τὸ καλῶ, κλῶ, οὐ πλεονασμὸς, ἀλλὰ διπλασιασμός. Κέκμηκα. ἐκοπίασα. ἀπὸ τοῦ καμῶ, καμήσω, κεκάμηκα, κέκμηκα ἐν συγκοπῇ. Κελαρύζειν. κυρίως ἐπὶ τῶν ὑδάτων. τὸ μετὰ ποιοῦ ηχου ῥεῖν καὶ ψόφου. σημαίνει δὲ τὸ ἁπλῶς ἠχεῖν. γίνεται παρὰ τὸ κρῶ, τὸ φωνῶ, ου παράγωγον κρύζω, καὶ μετὰ τοῦ ˉλˉα ἐπιτατικοῦ μορίου, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ˉε, κελαρύζω. ἐκ τούτου γίνεται καθ' ὑπέρβασιν. ἀφ' ου ῥηματικὸν ονομα λακέρυζα κορώνη. Κέλεαι. κέλλω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς κέλομαι, καὶ τὸ δεύτερον ̓Ιωνικὸν κέλεαι. Κελητίζειν. τουτέστι διεσκελισμένως καθῆσθαι. τούτου ἡ γενικὴ κέλητος καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα κελητῶ, κελητίζω, κατὰ παραγωγὴν, ἀντὶ τοῦ ἱππεύω. Κελευτίω. κελεύω. ὡς κυνηγέτης κυνηγῶ, ουτω κελευτὴς κελευτῶ. παράγωγον κελευτιόω, ὡς φυσῶ, φυσιόω. ενιοι δὲ διὰ τοῦ ˉς, κελευσιόων. κελευσιόων τοὺς Ελληνας, ἀντὶ τοῦ ὁδηγῶν. kappa.1200 Κένσαι. ἀπὸ τοῦ κέντω, κένσω. δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ κεντῶ, κεντήσω, καὶ ἐν συγκοπῇ κένσω. ἐκέντησα, κεντῆσαι, καὶ ἐν συγκοπῇ κένσαι. εστιν ἀόριστος αʹ καὶ μέλλων. Κεραννύσ. ἀπὸ τοῦ κερῶ κεραννύω, κεράννυμι, καὶ ἡ μετοχὴ κεραννὺς, διὰ δύο νν. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς υω περισπωμένων διὰ νύω γινόμενα, διὰ δύο νν γράφεται, οιον χῶ χωννύω, ῥῶ ῥωννύω. Κέρσαι. κόψαι. κείρω τὸ κόπτω, καὶ αἰολικῶς κέρσω. Κερτομέων. ἀντὶ τοῦ ἐρεθίζων. καί· -κερτομίοις ἐπέεσσιν. ἐρεθιστικοῖς, παροξυντικοῖς, χλευαστικοῖς· ἀπατηλοῖς. Κεύθομαι. ἐνταῦθα εἰς ᾳδου τὴν κέλευθον, ο ἐστι τὴν ὁδὸν, ποιήσομαι. συγκέκοπται δὲ ἀπὸ τοῦ κελεύθομαι, καὶ σημαίνει τὸ πορεύομαι. οιον· -αϊδι κεύθομαι. καὶ ἀντὶ τοῦ κρύπτομαι. κεύθω γὰρ τὸ κρύπτω. Κεχανδότα. χωροῦντα. χάζω, χάσω, κέχαδα, κεχαδὼς, κεχαδότος, κεχαδότα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν κεχανδότα, ὁ δεύτερος ἀόριστος εχαδον, εχαδες, εχαδε. kappa.1201 Κεχαρηότα. ἀπὸ τοῦ χαίρω γέγονεν, ου ὁ παρακείμενος κεχάρηκα, ἡ μετοχὴ κεχαρηκὼς, κεχαρηκότος, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν ̓Ιωνικὴν κεχαρηότος, κεχαρηότα. -ἐμῷ κεχαρηότα θυμῷ. Κεχαροίατο. χαίρω, χαρῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος εχαρον, ἐχαροίμην, ἐχάροιο, ἐχάροιτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, κεχάροιτο, καὶ ἰωνικῶς κεχαροίατο. Κεχολώσεται. ἀπὸ τοῦ χολῶ, χολώσω, κεχόλωκα, κεχόλωμαι, κεχόλωσαι, ὁ μετ' ὀλίγον μέλλων κεχολώσεται. διαφέρει δὲ ὁ μέλλων τοῦ μετ' ὀλίγον μέλλοντος, οτι ὁ μὲν μέλλων ἀοριστός ἐστιν, ὁ δὲ μετ' ὀλίγον μέλλων ὡρισμένος. Κεχρημάτισται. ἀκήκοεν· ειδε. καὶ ὁ ̓Απόστολος· καθὼς κεχρημάτισται Μωυσῆς. Κενωθῇ. οιον βλάβην καὶ ἐλάττωσιν ὑπομένει. ἀποστολικὴ ἡ λέξις. ινα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Κεάσαι. σχίσαι. Κεῖθεν. ἀντὶ τοῦ ἐκεῖθεν. ἐκ τοῦ ἐκεῖνος ἐκείνοθεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐκεῖθεν καὶ κεῖθεν. η ἐκ τοῦ κεῖνος κεινόθεν, ὡς Λέσβος Λεσβόkappa.1202 θεν. οὐδὲν εἰς θεν λῆγον ἐπίῤῥημα τῇ ει διφθόγγῳ λήγεται χωρὶς τούτου. Κεῖθι. ἐκ τοῦ ἐκείνοθι, η κεινόθι. καὶ ἐκ τοῦ ἐκεῖσε, κεῖσε. Τὸ