QUAESTIO V.

An potentia activa sive passiva inquantum prior est naturaliter principiato, includat essentialiter aliquem respectum?

Aver. lib. de subsi. orbis c. 1. et 1. Phys. com. 70. D. Thom. 1. Phys. circa tert. 64. et 1. p. q. 45. ori. 8. ad. 2. Cajet. 1. p. q. 53. art. 3. Occham in 2. dist. 16. q. 23. Lichet. ibid. q. un ic. Pen. 4. contra gent. c. 66. Ilenric. quodl. 3. q. 14. et quodl. ii. et q. 1. Herv. tract. de unit form. c. 13. et in sum. art. 35. q. 8. Greg. 2. dist. 12. Aureol. ibid. q. 1. ad. 6. Coniuib. 1. Phys. c. 9. q. 8. Tolet. q. 14. Rub tract. 1. q. 6. Fons. 1. Met. c. 7. q. 3. sect. 7. Suar. disp. 13. Mel. sect. 8. et disp. 18. sect. 2. Hurtad. disp. 2. Phys. sect. 2.

Arguitur quod sic, quia idem absolutum potest esse in potentia activa respectu unius, et passiva respectu alterius;ergo inquantum est activum et passivum, non distinguitur per aliquid absolutum: si ergo distinguitur, distinguitur tantum per relationes: necesse autem est, ut videtur, quod distinguatur, quia alias principiatum non haberet principia propria priora se; ergo inquantum est prius naturaliter principiato includit relationem. Idem arguitur depotentiis activis inter se comparatis, nam tales plures possunt fundari in eodem absoluto, et oportet ponere distinctionem ipsarum, inquantum sunt priores principiatis, ut ostenditur per probationem praecedentem ; ergo haec est per relationes, quae erunt eorum differentiae, inquantum sunt priores.

Ad oppositum, si respectus includitur, hoc non est, ut ratio materialis, quia tunc praesupponeretur absoluto, sicut materiale formali: ergo includitur ut ratio formalis. Hoc videtur falsum, quod relatio sit formalis ratio principiandi aliquid, sicut etiam inconveniens est, quod sit formalis ratio terminandi principiationem.