QUAESTIO II.

Utrum ratio peccati possit esse in sermone ?

Alens. sap. et q .106. mem. 3. D. Thom. hic q. I. att. I.3. Richard. et D. Bonav. citati. Gabr. et Cupreol. q. 1. art. I. Vasq. I. 2. disp. 76. Scol. ubi supra.

Juxta hoc quaeritur : Utrum in sermone possit esse peccatum ? Quod non videtur. Utens instrumento ad finem ad quem ordinatum est secundum rectam rationem, non peccat ; sed sermo inventus est ad exprimendum mutuae voluntatis indicia ; est enim sermo indicium voluntatis, unde sunt ad hoc sermones inventi, ut praesto fiant mutuae voluntatis indicia, ut ait Plato in Timaeo ; ergo, etc.

Item, si in sermone posset esse peccatum, vel hoc habet inquantum est vox, vel inquantum est vox significativa ; non primo modo, quia tunc in brutis esset peccatum ; nec secundo modo, quia ad significandum imposita est, et in ejus impositione non est peccatum.

Contra, Matth. 5. Qui dixerit fratri suo, Raca, reus est judicio. Item Jacobi 3. qui in verbo non offendit, etc.