295. De sancto Nicolao.

1. Summo regi

laudes devotas persona,

regum tu filia,

2 a. Cuius virtus inclita

in sanctis suis

quam sit mirabilis,

2 b. Nicolai praesulis

sui miranda

merita praedicant.

3 a. Hic inter matris ubera

Christi iam assecla

primitias Deo

futurae vitae praetulit;

3 b. Nam non auditae Domini

legis praecupidus

factor stipendio

materni lactis abstinet

4 a. Sic patriarchae

Iacob puer,

simplicitatis aemulus,

4 b. Inhabitabat

ecclesiae

sedulus tabernacula.

5 a. Electus ante saecula

Dei consilio

signari meruit

caelitus pastor populis ;

5 b. Qui vitam gerens praesulis

concordem nominis,

quod verbis docuit,

exemplis in se praebuit.

6 a. Bellum nequitiis offerens

auro incestus

turpem infamiam

redemit.

6 b. Vere compatiens miseris

datos insontes

morti praeripuit

iuvenes.

7 a. Hunc visceribus

caritatis

ac pietatis summae

replevit caelica virtus,

7 b. Quod fidelibus

dignissime

contuendum caeleste

probavit testimonium.

8 a. Nam tumbae eius marmore

sacrum Dei virtute

manat oleum,

8 b. Omnigenarum meritis

eius quod salus constat

aegritudinis.

9 a. Hoc Domini pietas

famuli sui merita

munere declarat

in laudis ipsius titulum;

9 b. Liquoribus etenim

cunctis excellit oleum

Nicolaum signans

vi caritatis excellere.

10 a. Hoc caeci, debiles, claudi,

leprosi, surdi,

peste qualibet gravati

simul asserunt:

10 b. Hoc omnes denique clade

depressi suam

toto pectore quaerentes

opem sentiunt.

11a. Nunc ergo laeti

tanti patris praeconia

canamus,

11b. Ipsius voce

et animo suffragia

poscentes,

12. Et, quem veneramur in terris,

semper intercessorem

sentiamus pium in caelis