Acta PU PP. XI 305

Vero non a civilis societatis moderatoribus, sed ab ipso Deo ad hoc san-

c tum peragendum opus vocantur: «Non vos me elegistis sed ego elegi vos»

(Ioan., XV, 16), iidemque ab Ecclesia concionandi munus a tque officium

suscipiunt. Hi ergo non humani sed divini praecones sunt, qui, quod

Apostolis Christus opus concredidit, id ipsum religiose prosequuntur.

Divinis vero mandatis a tque praeceptis Ecclesia nullo tempore defuit,

omnique diligentia ac studio populos fovit, quibus christianae veritatis

beneficium contulisset; immo etiam eorum iura a principum gubernato-

rumve arbitrio ac dominatu una saepius vindicavit, quemadmodum histo-

ria luculentissime tes ta tur . I t aque ipsa in universum a suis administris,

singulari vero ratione ab iis, qui in sacris expeditionibus a se missi elabo-

rarent, quodlibet suae cuiusque nationis studium arcere perpetuo nisa est,

ut iidem «quaerentes non quae sua sunt, sed quae Iesu Christi » (Ad Philipp.,

n, 21) et ferentes « nomen Iesu coram gentibus et regibus » (Act., i x , 15) tan-

tummodo Dei gloriae animarumque saluti operam darent assiduam. Quod

si in terdum - quod rarius profecto contigit - unus vel alter ex evan-

gelicis operariis de hoc, quod Ecclesia constanter tenet, itinere deflexit,

ipsa et hanc agendi rat ionem reprobavit et huiusmodi incommodo Oppor-

tunis remediis occurrit. Quae autem in indigenis presbyteris instituendis

cura adhibetur, ut ii non modo auxilium opem que Missionalibus exteris

ferant, sed etiam, cum numero, prout necessitas postulat, creverint, paul-

lat im in eorum locum substi tuantur, ea ipsa nonne clare manifestat, Ec-

clesiam et verbis et re illum, quem supra memoravimus, intempestivum

patr iae amorem a suis administris omnino amovere velle? Neminem tamen

latet , pr imum Evangelii semen fere semper ab exteris presbyteris iactum

esse, qui, secundum illud divini Magistri: « Euntes in mundum universum

praedicate evangelium omni creaturae », suam quisque pat r iam reliquerunt,

ut fratribus evangelicam lucem afferrent. I t a hanc Almam Urbem Pet rus

Galilaeus et Paulus Tarsensis ad Christi fidem amplectendam profitendam-

que vocarunt; i ta Titus et Timotheus, Episcopi, Cretenses et Ephesinos catho-

licae fidei veritates docuerunt, quamvis ii essent alienigenae; i ta Patricius,

in Caledonia natus , Hiberniae apostolus est factus; i ta Bonifacius, Bri tan-

nus, Germanos Christo lucratus est. Quem quidem morem si usque in hodier-

num diem, pro temporum ac locorum condicionibus, Ecclesia servavit,

instit i t tamen Missionalibus suis. ut puerulos indigenas bonae spei rite

instituendos et aliquando sacerdotio initiandos susciperent, cum sibi per-

suasum esset, haud aliter Christi regnum ubivis constitui ac stabiliri posse.

Ad rem sufficit ea reeolere salutaria monita, quae fel. rec. decessor Noster

Benedictus XV in Enc . Lit t . Maximum illud adhibuit; a tque eadem non

ignoratis Nosmet, per Encyclicas Litteras Rerum Ecclesiae paulo ante datas ,