316. De Vilipensione Mundanorum.

1. Mundi prosperitas

Et vitae brevitas

Multos decipiunt,

Dum volunt vivere,

Praeventi funere

Cito deficiunt.

2. Nulla potentia,

Nulla prudentia

Prodesse poterit,

Cum rerum omnium

Praetereuntium

Finis advenerit.

3. Quidquid est hodie

Laudis et gloriae,

Transit ut nebula,

Non est durabile

Quidquid mirabile

Ferunt haec saecula.

4. Mundi divitias

Atque delicias

Quisquis amplectitur,

Vel mortis gladio

Vel infortunio

Pauper efficitur.

5. Cur ergo quaeritur,

Quod cito perditur?

Non prodest quaerere,

Quidquid interitu

Vel quovis exitu

Potest deficere.

6. Quod transitoria,

Nihil sint omnia,

Defectus indicat,

Iacet in vitiis,

Qui transitoriis

Se nimis implicat.

7. Transeunt omnia

Saeculi gaudia

Miserabiliter,

Et, quidquid praeterit,

Diu non poterit

Esse feliciter.

8. Quid prodest species,

Quid pulchra facies,

Quid color roseus,

Et multiplicium

Quid prodest vestium

Ornatus aureus?

9. Invidens homini

Mors pulchritudini

Non novit parcere,

Mors nescit ordinem

Vel celsitudinem

Rerum agnoscere.

10. Ad finem omnia

Mors trahit impia,

Quae sunt in saeculo,

Facit deformia

Cuncta decentia,

Digna spectaculo.

11. Mortis saevitia

Plenos lascivia

Oculos operit.

Fit caro candida

Pallens et livida,

Quam vita deserit.

12. Venusta facies,

Blanda mollities,

Quae placent nimium,

Postquam subtrahitur

Vita, qua fungitur,

Fit cibus vermium.

13. Et quid amantibus

Fuerat omnibus

Vana laetitia?

Abhorrent oculi

Clausum sub tumuli

Brevis angustia.

14. Forma laudabilis

Iam marcessibilis

Sepulcro tegitur,

Pulvis in pulverem,

Cinis in cinerem

Cito revertitur.

15. Opes Tiberii,

Gloria Iulii,

Marci facunditas

Sunt audientibus

Atque videntibus

Veluti somnia.

16. Olim Virgilius,

Vates egregius,

Laudem promeruit,

Quamvis laus hominum

Post vitae terminum

Nil sibi profuit.

17. Nec Plato plurima

Scribens de anima

Mortem detinuit

Per sapentiam,

Cuius notitiam

Veram non habuit.

18. Sed nec grammatica

Nec dialectica

Nec flores Tullii,

Quos erudierant,

A morte liberant

Huius exsilii.

19. Oportet igitur,

Quamdiu vivitur,

Opus perficere,

Ut Deo placeat,

Et hic non valeat

Mundus inficere.

20. Et cum de omnibus

Saeculi actibus

Nihil supererit,

Nostra sint gaudia

In illa gloria,

Quae nunquam praeterit.