QUAESTIO V.

Utrum substantia prima sit aliqua potentia ?

S. Thomas citat. quaest, antecedenti. Flandria hic q. 5. art. i. Alensis, Javell. et Fonseca hic in cap. 6. Suar. disp. 30. sect. 8. et 35. sect. 2.

Videtur quod sic : Omne intelligens aliud a se habet potentiam ad suum intelligibile, sed substantia prima intelligit aliud a se; ergo in ista est potentia.

Item, de quocumque verum est dicere, quod possibile est ipsum agere, de eo verum est dicere quod habet potentiam ad agendum, quia si potentiam non haberet, esset impossibile; sed hoc est verum de substantia prima, igitur potest agere, etc.

Item, quod quandoque agit, et quandoque non agit, habet potentiam ad agendum. Sed sic se habet prima causa, nunc enim producit quod prius non produxit: igitur, etc.

Oppositum dicit Philosophus. Dicit enim quod substantia prima, si esset in potentia, quandoque non ageret, et per consequens motus sempiternus non esset.

Item, potentia est principium operationis, sed in ipsa substantia operatio non est aliud a sua essentia: cum ergo sua essentia non sit principium suae operationis, principium non erit, nec per consequens potentia.