Liber Quintus - De Delictis et Poenis 415

§ 2. In delicto quod sua natura complicem postulat, unaquaeque pars est eodem modo culpabilis, nisi ex adiunctis aliud appareat.

§ 3. Non solum mandans qui est principalis delicti auctor, sed etiam qui ad delicti consummationem inducunt vel in hanc quoquo modo con- currunt, non minorem, ceteris paribus, imputabilitatem contrahunt, quam ipse delicti exsecutor, si delictum sine eorum opera commissum non fuisset.

§ 4. Si vero eorum concursus facilius tantum reddidit delictum, quod etiam sine eorundem concursu commissum fuisset, minorem imputabili- tatem secumfert.

§. 5. Qui suum influxum in delictum patrandum opportuna retracta- tione abduxerit plene, ab omni imputabilitate liberatur, etiamsi exse- cutor delictum ob alias causas sibi proprias nihilominus patraverit; si non abduxerit plene, retractatio minuit, sed non aufert culpabilitatem.

§ 6. Qui in delictum concurrit suum dumtaxat officium negligendo, imputabilitate tenetur proportionata obligationi qua adigebatur ad deli- ctum suo officio impediendum.

§ 7. Delicti patrati laudatio, fructuum participatio, delinquentis occultatio et receptatio aliive actus delictum iam plene absolutum subse- quentes, nova delicta constituere possunt, si nempe poena in lege plectan- tur; sed, nisi cum delinquente de illis actibus ante delictum conventum fuerit, non secumferunt delicti patrati imputabilitatem.

CAN. 2 2 1 0 .

§ 1. Ex delicto oritur : 1.° Actio poenalis ad poenam declarandam vel infligendam et ad

satisfactionem petendam; 2 . ° Actio civilis ad reparanda damna, si cui delictum damnum

intulerit. § 2 . Utraque actio explicatur ad normam can. 1 5 5 2 - 1 9 5 9 ; et idem

iudex in criminali iudicio potest ad instantiam partis laesae civilem actio- nem ad examen revocare et definire.

CAN. 2 2 1 1 .

Omnes qui in delictum concurrunt ad normam can. 2 2 0 9 , § 1-3 obli- gatione tenentur in solidum expensas et damna resarciendi quae ex delicto quibuslibet personis obvenerint, licet a iudice pro rata damnati.

TITULUS III.

De conatu delicti.

CAN. 2 2 1 2 .

§ 1. Quicunque actus posuerit vel praetermiserit qui ad exsecutio- nem delicti natura sua conducunt, sed delictum non consummaverit, sive quia consilium suum deseruit, sive quia delictum propter insufficientiam vel ineptitudinem mediorum perficere non potuit, delicti conatum com- mittit.