m Acta Apostolicae Sedis - Commentarium Officiale

« loco, ubi Trident inum decretum publicatum est et viget, in altero, ubi

« illud non viget, contrahere vellent ». Pariter, in Instruct ione diei 7 iu-

nii 1867 (cit. Collectanea S. C. de Prop. Fide, n. 1305, t. II, p. 2 ) , eadem

S. Congregatio, loquens expresse de citato decreto Urbani VIII, haec ai t :

« Iux ta ea quae in hoc decreto sanciuntur , qui domicilium habent et

« re t inen t in loco ubi Trident ina lex viget, nequeunt valide matrimo-

« niüm inire in loco ubi non viget, nisi ibi nedum habitat ionem, sed

« etiam vere domicilium fixerint, quo fraudem, si qua intercesserit, pur-

« gare omnino d e b e a n t » ; quae aperte supponunt decretum Trident inum

vi personali pollere, personasque, quas semel adstrinxit , persequi, sicut

umbra corpus, etiam in loca ubi non viget. In eodem sensu respondit

haec eadem S. C. Inquisitionis in u n a Parisien, die 6 aprilis 1895; scilicet

matr imonium, quod vir et mulier, in Gallia domicilium habentes et reti-

nentes, Londini contraxerant , nul lum declaravit, licet sponsi de lege

Tridentina nihil suspicati fuissent; imo, cum in libello supplici ab Archie-

piscopo Parisiensi ad S. Congregationem misso, exposita fuisset diffi-

cultas contra null i tatem matrimonii , or ta ex opinione communiori quae

fraudem subiectivam exigit in contrahent ibus, ad hoc ut eorum matri-

monium nul lum declaretur, S, Congregatio istius communioris opinionis

ne minimam quidem rat ionem habui t ; sed et eam prorsus floccifecit et

neglexit, ita ut (cum aliunde facta, in casu, essent legitime probata, ad

no rmam decreti S. Officii, diei 3 iunii 1889) decreverit satis esse in casu

unicam sententiam ad l ibertatem coniugum declarandam, nec requiri

appellationem a Defensore vinculi in terponendam. Quae decisio relata

est in periodico Oanoniste contemporain, t. XVIII, p. 449-451. Unde

praefata opinio, fraudem subiectivam exigens, quae revera olim com-

munior erat, paulatim derelicta est, ita ut eam Wernz dicat antiquam,

ve potius antiquatam; haec sunt eius verba (loco cit., n. 170, no ta 156,

in fine, edit. 1904): « Hinc liquet quare communior olim sententia, quae

« n i m i u m insistebat verae fraudi subiectivae, iam a compluribus scrip-

« toribus antiquis non fuerit admissa, sed praesert im a recentioribus,

« p o s t ul t imas decisiones SS. CC., magis magisque derel inquatur , v. g.,

«a D'Annibale, Gasparri , Rosset, Laurin, Leitner, Scherer, Peries, cum

« Scavini, Gretoni, Grandclaude, Schnitzer, de Becker, Fleiner, aliisque.

« N e q u e , at tentis principiis et decisionibus part icularibus, praesert im a

« S . C. Inquisit ionis datis, ulla videtur esse spes fore, ut ille recessus

« ab antiqua vel potius antiquata sententia olim communiori per novam

« t h e o r i a m ab Arendt . . . p ropugnatam re tardetur ». In eodem sensu

Buceeroni ait (Instit. Theologiae Moralis, t. II , n. 1026, edit. 1908):

« C o m m u n i o r sententia tenuit validum etiam esse matr imonium eorum,