456 Acta Apostolicae Sedis - Commentarium Officiale

tifex huius Regulae individuam mentionem faciat, nihil ei contrar ium

concedere censetur. Iam, ante tempora Alexandri VÌI (1655-1667), qui

auctor est Regulae 71 (de qua infra), communis erat opinio doctorum,

ad derogandum Regulis Cancellariae, praesert im notabil ibus, notoriis,

máxime iudicialibus (quae Regulae iudiciales opponuntur Regulis « diplo-

« maticis », seu de modo conficiendi litteras), qualis est Regula IX, requiri

derogationem specialem et individuam, quin sufficeret haec derogatio

general is : « n o n obstant ibus Regulis Cance l l a r i ae» ; i ta docent Gome-

sius, Commentaria in Regulas Cancellariae Apostolicae, in Proemio ; Hie-

ronymus Pau lus Barcinonensis, Praxis Cancellariae (apud Riganti, in

Regulam 71 Cancellariae, n. 16-17); Py r rhus Corradus, Praxis dispen-

sationum Apostolicarum, lib. 1, cap. 6, n. 13 ; Barbosa, Clausula 83, n. 37;

Lotterius, de Re beneficiaria, lib. II, q. 39, n. 15-19, qui expresse agit de

Regula reservatoria mensium. Sic etiam pluries S. Rota, v. g. in dec. 569,

n. 7, parte II Recentiorum, in qua legimus : « Praedictis addendum videbatur,

« quod, qua tenus praetendere tur concessum ius conferendi in mensibus

« reservatis, fuisset necessaria specialis derogatio Regulae, ut pluries reso-

« íu tum fuisse in Rota tes ta tur Sarnensis . . . Felinus, Rebuffus, Cassadorus,

« Mandosa... Non obstat clausula Quarum tenores, et aliae ex adverso ponde-

« ratae, quia sunt clausulae accessoriae, quae non ampliant principalem

« dispositionem, sed t an tum tollunt subrept ionem.. . Idem respondetur ad

« d e c r e t u m irr i tans »; ita etiam in dec. 101, in Urgellen. - Plebaniae,

11 dec. 1730, coram Crescentio, n. 13, 14. Quae doctrina et iur isprudentia

f irmiores adhuc evaserunt post Alexandrum VII, qui septuaginta Regulis

suo tempore vigentibus adiecit septuagesimam primam, vi cuius Regu-

lae Cancellariae sub derogationibus general ibus non comprehenduntur ,

ideoque specialem et expressam derogationem requi runtur . Unde, at tenta

hac dispositione, sic concludit Riganti, in Regulam LXXI Cancellariae,

n. 20: « Hodie, inspecta illius dispositione, supradictae clausulae minime

« suffragantur, quia singulae Regulae Cancellariae, ut censeatur iis dero-

« gatum, requi runt specialem et expressam mentionem, nec sufficiunt

« clausulae, quamvis amplissimae et efficacissimae, habentes vim spe-

« cialis et individuae expressionis. Unde licet clausula Non obstantibus

« Regulis Cancellariae, quarum tenores, etc. praeseferat illarum indivi-

« duam expressionem, et p lura operetur, de quibus Viviani . . . a t tamen

« hodie minime apta est derogat ionem Regulis praeseferre ». Et hoc

probe noverat Benedictus XIV, qui, in Const. Ad honorandam, cum

vellet derogare duabus in specie Regulis Cancellariae, scilicet Regu-

lae XVIII de iure quaesito non tollendo, et Regulae LIV de indulgentiis

ad instar non concedendis, illis specialiter et nominatim derogavit, dicens,