S. Congregatio de disciplina Sacramentorum 479

Hinc petiit ut S. Congregatio respondere d ignare tur : An validum

dici possit baptisma in casu.

Adnotanda - I, Nulla difficultas in hac re oriri potest ex parte mini-

stri, qua tenus sectae acatholicae addicti. Non enim agitur de licita, sed

de valida t an tummodo collatione sacramenti .

II . Uti certum hic praesupponi tur ministellura acatholicum protu-

lisse integram formam : ego te baptizo in nomine Patris, et Filii, et Spi-

ritus Sancti. Id satis aperte innui tur ex relatione ipsius Ordinarii, affir-

mant is ministellum protulisse verba: ego te baptizo consona ritui Ecclesiae.

Iamvero r i tus Ecclesiae tum latinae, tum graecae praescribit, uti formam

substantialem baptismatis , formulam praedictam cum invocatione t r ium

Personarum SSmae Trinitatis, quae t radi ta fuit directe a Christo Do-

mino; ita ut si minister protulisset t an tummodo verba: ego te baptizo,

bapt isma esset certo invalidum.

I I I . Casus, prout exponitur, manifestat, post prolationem formae

evenisse applicationem materiae : prolatis verbis, ipsa sponsa se submersit.

Communis doctrina est ad validitatem baptismatis non requiri unionem

physicam materiae et formae, sed satis esse unionem moralem, quae

habe tur tum si f iat ablutio immediate antequam forma absolvatur, tum

si fiat immediate post. Haec unio moralis videtur exstitisse in casu expo-

sito, quia innui tur immediata successio inter prolationem verborum et

descensum mulieris in piscinam. Proinde ex hoc capite non apparet

ratio invaliditatis baptismatis .

IV. Sed potior et ineluctabilis difficultas contra validitatem bapti-

smatis in casu exurgit ex applicatione materiae, quae minime facta fuit

a ministro.

Doctrina catholica certissime tenet ab uno eodemque ministro

poni debere materiam simulque formam bapt ismatis proferri ; secus

enim forma: ego te baptizo, ego te abluo falsitate laboraret . S. Thomas

(Summa Theol., I II p., q. 67, a. 6 ad 3) a i t : « dicendum quod ntegritas

« baptismi consistit in forma verborum et in usu mai i a e ; et ideo neque

« ille qui tantum verba profert, baptizat, neque ille q immergit. Et ideo,

« si u n u s verba proferat et alius immergal , nulla forma verborum poterit

« esse conveniens ».

Rituale Romanum (tit. 2, cap. 1, n. 10), paucis pers ' r ingens doctri-

nam catholicam circa praedictam unionem faciendam ab uno eodemque

subiecto, praescribit : idem sit aquam adhibens et verba pronuntians.

At in casu exposito nulla ratione innui tur ministellum aliquid externe

peregisse ad applicandam aliquo modo materiam subiecto, immo contra-