COMMENTARIUS.

(b) De secundo articulo dico, etc. Prima conclusio hujus sig. est,remitti illud,quod in peccatore manet post actum peccati; haec est de fide ex illo Symboli Apostolorum: Remissionem peccatorum. Patet ex Scriptura, quae passim hanc efficaciam tribuit conversioni peccatoris per poenitentiam, et fidem formatam charitate. Ezechielis 18. Quotiescumque ingemuerit peccator, etc. omnium iniquitatum ejus non recordabor, etc. convertimini ad me, et ego convertar ad vos, Zachariae. 4. Quorum remiseritis peccata, remittuntur eis, Joannis. 20. Memento unde excideris, et age paenitentiam, Apocalypsis. 1. et 2. Si quis peccaverit, Advocatum habemus apud Patrem, etc. 1. Joan. 2. Convertm mini filii revertentes, et sanabo aversiones vestras, etc. Jeremiae 3. usque septuagies septies, etc. Matth. 13. et universim in Scriptura nihil frequentius habetur, quam invitatio peccatorum ad poenitentiam : Non veni vocare justos, sed peccatores. Patet ex Patribus, locis supra citatis in prologo hujus distinctionis, ex Lateranensi de Summa Trinit. et fide Catholica, Florent. in Decreto unionis, Trident. sess. 6. locis citatis, etsess. 14. per totum. Ratio autem Doctoris, suppositis iis quae docet fides de electione Praedestinatorum, est convincens, ut patet in exemplis ab eo adductis de Petro, Paulo,

Davide, et multis aliis electis, qui in via lapsi sunt, et per poenitentiam surrexerunt.

Secunda conclusio est, non tolli peccatum sine poena, aut aliquo, quod aequivalet in acceptatione divina. Haec etiam patet ex praemissis, unde concludit regulariter tolli per poenam, quamvis per aliquid etiam aequivalens, ut contingit in remissione venialis, ut infra dist. 22. quaest. I. dicetur ; et mortale etiam per dilectionem perfectam et supernaturalem, quae justificat, ut dicetur infra ; et addit praeterea melius esse ordinari peccatum per poenam secundum justitiam, quam peccatum manere impunitum, loquendo simpliciter, quantum ad bonum justitiae, providentiae, et universi, licet peccatori quoad affectum commodi sit magis malum. Unde Augustinus Enchirid. cap. 27. Melius autem judicavit de malis bene facere (supple Deus) quam mala nulla esse permittere, etc. et de correptione et gratia, cap. 10. Scivit ad suam omnipotentissimam bonitatem pertinere, etiam de malis bene facere quam mala esse non sinere, etc. Intelligit deinde dicta quantum ad potentiam ordinariam, non vero quantum ad absolutam, quia Deus potest remittere culpam absolute sine poena, ut infra patebit dist. 16.