QUAESTIO UNICA.

Utrum solus consensus de praesenti expressus verbis causet matrimonium ?

D. Thom. in addit. quaest. 45. art. 3. D. Bonav. hic art. i. per lotum. Richard. art. 1. ver totum. Sanchez lib. 2. de Matrin. disput. 30. 31.

Quaero circa istam vigesimam octavam distinctionem: Utrum solus consensus de praesenti expressus verbis causet matrimonium? Quod non: omne vinculum vel contractus, ad quem licite potest sequi carnalis copula, est matrimonium, vel matrimonii contractus : sed post consensum expressum verbis de futuro, licite sequitur copula carnalis, quia tales non dicuntur fornicarii, quia subsequente copula carnali, Ecclesia simpliciter dicit esse matrimonium inter illos : ergo. Hoc confirmatur Extra de sponsalibus, Is qui.

Praeterea, impletio promissi, sicut et fidelitas, est de lege naturae, non autem est per illum actum, quia ille actus non est forma contrahendi, nec Sacramenti: ergo prius fuit matrimonium ; ergo promissio est vinculum indissolubile, et maxime si confirmatur juramento, quia servare juramentum est de lege naturae.

Praeterea, non est medium quantum ad contractum istum inter sponsalia et matrimonium; sed quando apponitur juramentum, excedit contractus firmitatem sponsalium, quia sponsalia habent firmitatem suam sine juramento ; ergo quando apponitur juramentum, est contractus matrimonii ; ex promisso ergo cum juramento, surgit vinculum indissolubile ; ergo matrimonium. Contra Magister in littera.