Agrippa vero ad Paulum ait : Permittitur tibi loqui pro temetipso. Tunc Paulus extenta manu coepit rationem reddere.
De omnibus quibus accusor a Judaeis, rex Agrippa, aestimo me beatum apud te cum sim defensurus me hodie,
maxime te sciente omnia, et quae apud Judaeos sunt consuetudines, et quaestiones : propter quod obsecro patienter me audias.
Et quidem vitam meam a juventute, quae ab initio fuit in gente mea in Jerosolymis, noverunt omnes Judaei :
praescientes me ab initio (si velint testimonium perhibere) quoniam secundum certissimam sectam nostrae religionis vixi pharisaeus.
Et nunc in spe, quae ad patres nostros repromissionis facta est a Deo, sto judicio subjectus :
in quam duodecim tribus nostrae nocte ac die deservientes, sperant devenire. De qua spe accusor a Judaeis, rex.
Quid incredibile judicatur apud vos, si Deus mortuos suscitat ?
Et ego quidem existimaveram me adversus nomen Jesu Nazareni debere multa contraria agere,
quod et feci Jerosolymis, et multos sanctorum ego in carceribus inclusi, a principibus sacerdotum potestate accepta : et cum occiderentur, detuli sententiam.
Et per omnes synagogas frequenter puniens eos, compellebam blasphemare : et amplius insaniens in eos, persequebar usque in exteras civitates.
In quibus dum irem Damascum cum potestate et permissu principum sacerdotum,
die media in via, vidi, rex, de caelo supra splendorem solis circumfulsisse me lumen, et eos qui mecum simul erant.
Omnesque nos cum decidissemus in terram, audivi vocem loquentem mihi hebraica lingua : Saule, Saule, quid me persequeris ? durum est tibi contra stimulum calcitrare.
Ego autem dixi : Quis es, Domine ? Dominus autem dixit : Ego sum Jesus, quem tu persequeris.
Sed exsurge, et sta super pedes tuos : ad hoc enim apparui tibi, ut constituam te ministrum, et testem eorum, quae vidisti, et eorum quibus apparebo tibi,
eripiens te de populo, et gentibus, in quas nunc ego mitto te,
aperire oculos eorum, ut convertantur a tenebris ad lucem, et de potestate Satanae ad Deum, ut accipiant remissionem peccatorum, et sortem inter sanctos per fidem, quae est in me.
Unde rex Agrippa, non fui incredulus caelesti visioni ;
sed his qui sunt Damasci primum, et Jerosolymis, et in omnem regionem Judaeae, et gentibus annuntiabam, ut poenitentiam agerent, et converterentur ad Deum, digna poenitentiae opera facientes.
Hac ex causa me Judaei, cum essem in templo, comprehensum tentabant interficere.
Auxilio autem adjutus Dei usque in hodiernum diem sto, testificans minori, atque majori, nihil extra dicens quam ea quae prophetae locuti sunt futura esse, et Moyses,
si passibilis Christus, si primus ex resurrectione mortuorum, lumen annuntiaturus est populo et gentibus.
Haec loquente eo, et rationem reddente, Festus magna voce dixit : Insanis Paule : multae te litterae ad insaniam convertunt.
Et Paulus : Non insanio, inquit, optime Feste, sed veritatis et sobrietatis verba loquor.
Scit enim de his rex, ad quem et constanter loquor : latere enim eum nihil horum arbitror. Neque enim in angulo quidquam horum gestum est.
Credis rex Agrippa prophetis ? Scio quia credis.
Agrippa autem ad Paulum : In modico suades me christianum fieri.
Et Paulus : Opto apud Deum, et in modico, et in magno, non tantum te, sed etiam omnes qui audiunt, hodie fieri tales, qualis et ego sum, exceptis vinculis his.
Et exsurrexit rex, et praeses, et Bernice, et qui assidebant eis.
Et cum secessissent, loquebantur ad invicem, dicentes : Quia nihil morte, aut vinculis dignum quid fecit homo iste.
Agrippa autem Festo dixit : Dimitti poterat homo hic, si non appellasset Caesarem.