Nemo, arbitror, eorum, qui lucis usuram quomodolibet amiserunt, sic solis radio delectari desiderat, atque nos cuncti humiles, tua illa morum probitate affatim recreati, præsentem te rursus videre, tuaque frui serenitate percupimus; tametsi divinis virtutum columnarum modis, quibus et præsentem prius insignitum suspeximus, magnifice prænitere cognoscimus: quibus utique clarius edocti sumus virtutem voluntatis esse animique sententiæ, non ordinis; Deique æmulam perfectionem, non dignitatis, sed affectus animi. Quibus enim simili vobis ratione, benedicti, altas animi sinu dilectionis in Deum vis vere radices egit; iis dubio 363B procul accessit ut eodem se modo habeant, prosequendo quod honestum ac officii sit; uti sane iis etiam, qui terrenorum fallaciæ amore inhiant, ut in perturbationum ac vitiorum turbam proclive prolabantur, atque facile dissipentur: sane admodum merito. Qui enim Deo, qui unus et solus ac impassibilis est, cuique adeo nihil prorsus ab æternο essentialiter diversum cointelligi potest, aut velut ei comes ac adventitium (eorum enim quæ ex Deo sunt, quod eum assequatur, nihil est) animi desiderio voluntate adhæret, ipse 202 quoque unus ac solus impassibilisque exsistit, qui nimirum libera in unum illud propensione, unus solusque ac immutabilis evaserit. Cum enim unum solumque sit 363C quod illi desideratur, sitque illud proprie vereque immutabile, quippe naturali per essentiam infinitate