62. De sancto Maximo.

In 1. Vesperis.

Antiphonae.

1. Ave, praesul gloriose,

Ave, sidus jam coeleste,

Decorans, Maxime, coelos

Nos guberna visens humum,

Quo laetemur triumphantes

Te patronum venerantes.

2. Dum templi saxis

oneratus pergeret axis

Se Satan objecit,

quem Maximus inde rejecit.

3. Vita privatus

morsu canis atque necatus

Praesulis hic dextra

sanatur et intus et extra.

i. Sacerdos Christi Maxime,

Condignus tanto nomine,

Rogamus te per gratiam,

Quam meruisti maximam,

Ut nos a malis omnibus

Tuis defendas precibus.

5. A bove prostratum

reddit praesul reparatum ;

Maxime, devota

servorum suscipe vota.

Ad Magnificat.

A. Ave, gemma sacerdotum,

Ave, sidus aureum,

Hierusalem inter cives

refulgens ut lucifer,

Audi preces, audi vota,

suscipe praeconia.

Ad Matutinum.

Invtatorium.

Adoretur praesulum rex

In saeculorum saecula,

Praesuli qui Maximo

contulit coelestia.

In 1. Nocturno.

Antiphonae.

1. Ut nova lux mundo

procedens stemmate claro

Virtutum titulis

Maximus enituit.

2. Indolis egregiae

puer ad sublimia vitae

Praemia tendebat,

vas deitatis erat.

3. Monachus effectus

humilis fuit atque modestus,

Ordine posterior,

sed probitate prior.

Responsoria.

1. Pater almus, sanctitate

Maximus et nomine,

Velut jubar matutinum

Ortus stirpe prodiit,

Gemma fulsit sacerdotum

virtutum praeconiis,

V. Quia mundi sprevit cuncta

ambiens coelestia.

2. Christi puer literarum

traditus ad studia,

Liberali sine fastu

floruit scientia,

V. Absque mora eruditus

dono sancti spiritus.

3. Praesul non sponte

Regensi factus in urbe,

Profuit exemplo

multis simul et documento,

V. Congrua subjectis

praebens alimenta salutis.

In 2. Nocturno.

Antiphonae.

1. Post precibus fratrum

curam subiens animarum,

Quod verbis docuit,

moribus exhibuit.

2. Ad signum patris

subito phantastica navis

Disparens fragilem

prodidit artificem.

3. Pro vitae meritis

electus pastor ovilis

Ut grave sumpsit onus

pontificale decus.

Responsoria.

1. Sancti vitam zelans hostis

livore multiplici,

Igneus ut draco ejus

se injecit oculis,

Sed expulsus signo crucis

illico disparuit ;

V. Exterreri forma truci

sanctum daemon voluit.

2. Lux sanctae fidei,

tuba legis, praeco salutis,

Maximus extemplo

reparavit lumina caeco,

V. Cum crucis auxilio,

gessit quam corde benigno.

3. Virtutum signis

resplendens pastor herilis

Reddidit incolumes

fidei medicamine plures;

V. Vir pius et mitis

rivos stillans pietatis

Undique debilibus

mellifluis precibus.

In 3. Nocturno.

Antiphonae.

1. Forma gregis factus

macerabat corporis artus,

Tendens excubias

hostis ad insidias.

2. Pontificis precibus

puer exsurgit redivivus,

Gloria, Christe, tibi,

vox resonat populi.

3. Ad laudem triadis

sancti caro mortua patris

Defunctam vitae

restituit propriae.

Responsoria.

1. Hic vir apostolicus,

regis coelestis amicus,

Restituit propriae

defuncta cadavera vitae,

V. Auctori vitae

quia mens adhaesit amore.

2. O sublime viri

meritam, cui munere Christi

Effera vis mortis

dedit truculentus et hostis ;

V. Conteritur serpens,

paret sibi tartarus horrens.

3. Ad patriam sanctus

Domino miserante vocatus,

Pro grege commisso

fundens oramina Christo

Exsilium liquit

et coeli regna petivit,

V. Pace data propriis

fruiturus pace perenni.

In Laudibus.

Antiphonae.

1. Sanctus praesul in superno

Maximus palatio

Regem Christum in decore

semper gaudet cernere.

2. Pura mente quia Deo

servivit fideliter,

Portas ejus introire

meruit feliciter.

3. Sub tuarum, rex aeterne,

alarum velamine

Hic exsultat, coelo tua

quem suscepit dextera.

4. Inter Christi sacerdotes

refulgens ut lucifer

Creatorem Dei servus

benedixit Maximus.

5. Omnis aetas, omnis sexus

omnis atque spiritus

Laudent Deum cum beato

confessore Maximo.

Ad Benedictus.

A. Stella fulgens matutina

inter coeli lumina,

Veri solis illustrata,

o Maxime, gloria,

Residentes mortis umbra

Adae culpa visita

Lucem eis imperando

et pacis remedia.

In 2. Ves peris.

Ad Magnificat.

A. Gemma Christi sacerdotum

Maxime perlucida,

Cum Cherubim Dei mira

qui polles scientia,

Fac, ut nostrae mentes illo

tangantur incendio,

Quo cremaris semper dulce

Seraphim cum agmine.