Scholium.

Resolvit probabiliter, si non teneatur requiri identitatem suppositi cognoscentis et operantis, ut cognitio sit practica, Theologiam contingentium esse per accidens practicam in omni intellectu, quia etiam in intellectu divino potest esse conformis praxi nostrae, et quidquid sit de hac identitate, si non teneatur secundum illud, id est non esse in Deo aliam praxim nisi volitionem, sed ponatur in eo potentia executiva, distincta a voluntate, ejus Theologia contingens respectu suae executionis, erit practica, quia prior executione. Assertive tenet Theologiam contingentium non esse per se practicam, quia non ex objecto,et posse esse practicam per accidens in intellectu creato. De divino autem (inquit) teneatur consequenter quod placuerit, tenendo illa duo in principio hujus articuli vel eorum opposita. Sed magis inclinat ad negandum notitiam divinam esse practicam, nihil tamen absolute asserit, sed disputat et dubitat.

Si vero (a) alterum istorum duorum, quae tenet ista responsio, non teneatur, tunc potest concedi quod Theologia contingens , licet non in se, quia non ex objecto, tamen in omni intellectu creato et increato esset practica per accidens, quia ut ipsa est in intellectu divino, potest esse conformis praxi prius quam praxis illa eliciatur a voluntate creata. Prius enim intellectus Dei novit peccatorem adul tum in lege nova debere conteri, quam peccator conteratur. Et sic non tenendo primum istorum, cognitio Dei de praxi alterius operantis est practica. Non tenendo etiam secundum , puta ponendo agere Dei ad extra esse praxim ejus aliam a volitione formaliter, licet intellectus Dei non prius novit A esse creandum quam voluntas sua velit, tamen prius novit A quam creet. Ita praxim ad extra praecedit notitia conformis , licet non ex objecto, sed aliunde conformis.

Hoc saltem teneo, quod Theologia contingentium non est per se practica sive ex objecto, potest tamen in intellectu creato esse practica per accidens, et hoc in illo intellectu cujus est operari secundum praxim, cui determinatur rectitudo a voluntate divina. An vero intellectui divino sit practica, patet, tenendo illa duo vel opposita, quid dicendum est consequenter.

Probabilia tamen videntur haec tria. Primum, quod practica est rectificativa in praxi contingentium. Secundum, quod est rectificativa potentiae practicantis aliunde quam a se rectificabilis. Et tertium, quod in Deo non est potentia practicans alia nisi volun tas. Ex primo et tertio sequitur, quod si divina notitia esset practica, ipsa esset rectificativa in volitione divina, hoc autem falsum est ex secundo istorum, quia voluntas divina ex se primo recte elicit velle respectu primi objecti, respectu autem illorum quorum est contingenter ex se sola determinatur, non per aliquam notitiam determinativam rectitudinis praecedentem.