ARETINA Î97

Rogatus de more Antistes retulit: redituum vim eam esse ab oratore oblatam, etsi non omnes reditus aucti fue- rint aere parochi: eius ministerium vilescere prorsusque inutilem evasisse; quod devitari potuisset prudentius agendo, uti decet pastorem, cui spirituale bonum ovium cordi sit; onera paroeciae gravia esse ita, ut si oratori, qui procul ne- gotiis vivere studet, pensio expetita bis mille libellarum concederetur, vix totidem relinqueretur novo parocho, cui pondus diei et aestus permanet, praeter onus duorum cap- pellanorum.

Disceptatio Synoptica

PENSIO CONCEDENDA VIDETUR. E X his quae praemonita sunt clarum fit renuntiationem a Parocho propositam ac- ceptandam omnino esse. Quandoquidem legitimae concurrunt causae, ob quas iuxta Innocentium III in Cap. 10 de Re- nunt. Episcopus renuntiandi licentiam potest postulare, quae- que causae a fortiori valere debent etiam pro Parochis, prouti et sana ratio et tenor Constitutionis Pii V Quanta Ecclesiae docent; De Angelis in Praelect. Iuris Can. lib. i tit. 9 n. 3.

Adest enim in primis debilitas corporis, prouti eruitur ex ipsius Parochi depositione, qui ait, frigoris tempore talia ferre incommoda quae raro eidem sinunt e domo egredi; ita ut nisi Oratorii privati indulto frueretur, missam litari plu- ries nequiret. Neque aegrotos noctu invisere eidem licet, quia oculis non valet. Dum autem vires corporis deminutio- nem in annorum lapsu patiuntur, labores in dies augentur deficientiae presbyterorum causa, qui cappellanorum onere fungantur. Concurrit praeterea odium plebis; ut dilucide in- nuunt atrociora facta in parochum, ordinarii testimonio con- firmata. Eiusmodi autem inimicitias duraturas esse censuit Episcopus.

Porro in huiusmodi casu non solum concedendam, verum etiam suadendam et imponendam esse Parocho renuntiatio-