COMMENTARIUS.

(b) Ad primum. Ad argumenta principalia. Ad primum respondet quod aliud est proferre aliquam orationem tantum materialiter, et aliud est assere istam, sicut quis potest proferre istam : homo est asinus, et tamen non asserere hominem esse asinum ;sic in proposito, Christus protulit hanc orationem, non novi eum, tantum materialiter, sed non asseruit hoc, quia si asseruisset se non novisse Patrem, aut asseruisset ex sola deceptione, et sic peccasset ex ignorantia ; aut asseruisset voluntarie, discordando signum animi prolatum a significato, et sic peccasset ex malitia, et neutrum istorum potuit esse in Christo.

(c) Ad secundum, respondet quod natura assumpta ex quo habuit liberum arbitrium vertibile ad utrumlibet, potuit vere peccare, nec ex vi unionis fuit simpliciter impeccabilis, imo stante tali unione non repugnabat sibi posse peccare, quia ex vi unionis talis natura non fuit perfecte beata, ut supra patuit, licet de congruo virtute unionis fuerit perfecte beata, et ideo stante tali beatitudine, quam semper habuit ab instanti conceptionis suae, nullo modo potuit peccare.

(d) Ad alterum. Ad tertium respondet Doctor, primo quod ista propositio prima est falsa, quia est una conditionalis necessario, ad quam sequitur una categoria contingens ; conditionalis totalis est ista : Illud quod potest aliquis, si vult, potest illud simpliciter, et prima pars totius conditionalis est necessaria, scilicet ista: illud quod potest aliquis si vult, quia velle includit posse, sequitur necessario quod si quis vult peccare, quod potest velle peccare. Secunda pars conditionalis, quae est una categorica, ergo potest velle simpliciter, est contingens, patet, quia alicui naturae convenit, et alicui non; modo propositio categorica contingens non sequitur ex propositione necessaria, quia ex necessario non sequitur contingens, et loquor semper de virtute sermonis. Si tamen ista major debeat aliquo modo verificari, oportet eam exponere sic, ut antecedens illius conditionalis totalis habeat aliquam determinationem, sine qua consequens non sequitur ex eo, et qua posita illud consequens sequitur, et debet illa determinatio esse ista, scilicet quod quis potest si vult et debet, potest simpliciter, vel sic, quod quis potest si vult, et potest illud velle, potest simpliciter, sine enim ista determinatione non sequitur consequens, nisi forte sequatur ex suppositione impossibilis, sed quod sequitur ex suppositione alicujus impossibilis, non est possibile simpliciter, sicut hic: Christus potuit peccare si voluit, ergo potuit

peccare, hoc non sequitur, nisi ex suppositione impossibilis, sed in proposito minor assumenda est falsa, scilicet : Christus potuit velle peccare, vel debuit velle peccare.