S. Romana Rota

« condit ionis ; sed potest eum inducere ex rationabili causa : et tunc

« sicut se habe t fi l ius ad causam, ita se habet ad praeceptum pa t r i s :

« ut scilicet si causa illa cogat de necessitate, vel de honestate , et

« praeceptum patr is similiter cogat: alias non ». Idem obtinet, ut pa-

te t , s i pater malum aliquod exponat , quod f i l io an t f i l iae imminet

ex obiectivis re rum circumstantiis , s i mat r imonium recusa tur : n a m

metus, si quivis adsit, malo illo imminenti respondens, non esset a

causa libera incussus, prout metus matr imonium irr i tans requirit .

Ad factum quod attinet. - Mulier declarat se minis fuisse coactam :

« Altra volta mi diceva (i. e. mater eius) : " Se non ti sposi Giovannino « devi r inunziare alla mia compagnia , , ; giacche mi aveva promesso, sa-

« pendo l 'a t taccamento mio con lei, di vivere con me anche dopo il matri-

ce monio. Altra volta mi diceva, che se non l 'avesse ubbidita, mi avrebbe

« fatta fare monaca ». Verum, quod ad minas spectat primo loco indi-

catas, dicendum est eas omnino carere m inarum indole, quae metum

gravem in sensu canonico generare possunt . Malum enim imminens

debet esse privatio boni debiti, ut Auctores explicant ubi docent timo-

rem amissionis lucri quod non est alicui debitum, non irritare matri-

monium, sicut nec quemlibet contractum (cfr. Sánchez, De matr., lib. 4,

disp. 5, n. 27-29; Pont ius , De matr., l ib. 4, n. 10; et alii communi te r ;

Rota, Nicien., coram Many 31 iulii 1915, Act. Apost. Sed., anno 1916\

p. 110).

Nemo vero dicet esse bonum uxori debitum ut mat rem suam secum

habea t Conviventem in domo viri sui. Normaliter enim et fere univer-

saliter matr imonium filiam distrahit a genitoribus ; quod non obscure

innuit Dominus ubi dixit : « Propter hoc dimittet homo pat rem et ma-

« t rem et adhaerebi t uxori suae » (Matth., XIX, 5). Quod a fortiori

obt inet respectu mulieris, quae patr iam potestatem in domo coniugali

non habet .

De minis autem detrusionis in monaster ium non constat. Nullus

enim testis, praeter actricem, id refert de scientia propria, tanquam

factum quod propri is sensibus percepit. Aliqui locutionem genericam

adh iben t : « Mi consta », etc., sicut Rosa et S tephanus Vetroniille, quin

fundamentum huius persuasionis indicent. Minae autem non probantur

per testes qui de circumstanti is minarum non deponunt , ut docet Go-

scius, De sep. thori, lib. I, cap. 8, n. 77 seqq. ; Rota, dec. 301, n. 17,

par . U, rec. Coscius ait (1. c.): « Testes generice deponentes iussu patr is

« per filium nupt ias fuisse contractas, metum minime probant ». Et ibi-

dem (n. 61): « Metus tamen pro annul lando matr imonio non probatur