Scholium.

Deum diligere omnia diligibilia. Quod sit intelligens et volens, probat 1. dist. 2. quaest. 2. num. 20. Quodque se intelligendo et volendo, beatus, probat, 1. dist. I. quaest. 1. Quod alia diligat, patet, quia sicut omnia intelligit, quia ejus intellectio est infinita, ita omnia volibilia vult, quia ejus volitio est infinita. Possibilia diligit inefficaciter seu complacenter tantum ; efficaciter vero diligit omnia illa, quibus tribuit verum esse reale. De quo 1. dist. 47. si naturale lanium dat, erit dilectio naturalis ; si. supernaturale, supernaturalis erit dilectio. I

Hic sunt tria videnda. Primo, quod Deus diligit omnia. Secundo, quod ille actus non est proprius alicui personae. Tertio, quod est unus actus, et in hoc dicetur quomodo aequaliter et inaequaliter, est respectu omnium.

Primum probatur (a), quia sicut ostensum est dist. 2. primi, quaest, I. Deus est intelligens et volens, et per consequens beatificabilis ; non autem praecedit in eo potentia actum, quia tunc esset imperfectus) igitur est beatus, et non nisi intelligendo et volendo se, quia nullum aliud objectum potest creaturam rationalem beatificare, ex d. 1. primi quaest. 1. igitur actu intelligit et diligit se.

Quod etiam alia, probatur, quia sicut omnis intellectus potest in quodlibet intelligibile, ita omnis voluntas in quodlibet volubile ; igitur voluntas divina potest diligere omnia diligibilia alia a se.

Objicitur hic (b), quia tunc simul diligeret contraria, quia utrumque habet rationem diligibilis. Haec conclusio est concedenda de se in naturis, quae sunt contrariae ; sed non diligit ea simul eidem susceptivo, quia hoc non est diligibile; quaedam tamen diligit, dilectione efficaci, puta illa, quae aliquando producit in esse: quaedam volitione quadam complacentiae non efficaci, quae tamen nunquam producet in esse: ostenduntur tamen ab intellectu suo, ut possibilia habere tantam bonitatem, sicut illa quae diligit dilectione efficaci. Ad hanc autem conclusionem (e), quae supponitur probata ex dist. 2. primi, scilicet quod Deus sit formaliter volens, ponitur una ratio, quia esse volentem est perfectio simpliciter ; in omnibus enim dividentibus ens, nobilius dividens ens est perfectio, scilicet simpliciter. Si enim ens dividatur per voluntarium et non voluntarium, simpliciter perfectius dividens est voluntarium; ergo est perfectio simpliciter.