QUAESTIO IV.

Utrum damnificans aliquem in bono famae, teneatur ad restitutionem, ita quod poenitere vere non possit, nisi famam restituat ?

D. Thom. 2. 2. quaest. 61. art. 2. ubi Cajet. Salon, Aragon. Richard. hic art. 5. q. 3. Gabr. quaest. 16. art. 2. Soto 4. jusf. quaest. 6. art. 3. Emmanuel 2. par. cap. 45. Navarr. cap. 18. lib. 2. cap. 4. Sylvest. v er. Detractio. Ang. ibi. Sayr. lib. 11. cap. 3. Lessius lib. 2. eap.il , dub. 20.

Quarto (a) quaeritur, utrum damnificans aliquem in bono famae, teneatur ad restitutionem, ita quod poenitere vere non possit, nisi famam restituat? Videtur quod non, Extra de Calumn. cap. 1. et 2. Infamis est denuntiator vel accusator falsi criminis ; ergo negans verum crimen sibi impositum, injuste infamat accusantem. quia ostendit eum accusatorem falsi criminis: et tamen iste negans tale crimen sibi impositum, non tenetur famam restituere accusanti, quia magis videtur accusans debere restituere famam accusato, cum non possit probare crimen sibi impositum.

Item tenetur quilibet magis zelare pro fama propria quam pro aliena, sicut magis diligere seipsum quam proximum: sed accusatus in publico de crimine occulto non potest famam suam custodire illaesam, nisi directe alterum diffamando, negando scilicet crimen sibi impositum, et ita denotando eum delatorem falsi criminis; ergo iste secundum rectam rationem tenetur eum diffamare, licet indirecte, et per consequens non restituere, quia in primo actu non egit injuste.

Contra, Augustinus ad Macedonium epistola 2. et ponitur 14. quaest. 6. cap. 1. Si res: Non dimittitur peccatum, nisi restituatur ablatum, si restitui potest.

Item Proverb. 22. Melius est nomen bonum, quam divitiae multae; ergo plus laedit proximum, qui aufert ei nomen bonum, quam qui aufert divitias; si ergo ibi tenetur secundum justitiam resituere, multo magis hic.