Scholium.

Qui imposuit publice verum crimen occultum, non debet dicere se fuisse mentitum, sed quod male dixit, vel fatue, vel quid simile, quo satisfaciat. D. Thom. 2. 2. quaest. 82. artic. 2. ad. 2. Gabr. hic quaest 15. art. 2. Angel. v. Detractio, num. 3. Sylvest. quaest. 4. Sotus 4. de just. quaest. 6. art. 3. ad 4. Navar. cap. 18. num. 45. Si dicas quod ingeniosi statim capient aequivocationem, idem etiam dici posset, si secundum aliam sententiam, oporteret infamantem dicendo verum, se retractare. Adde sic infamantem teneri ad damna infamati. Petr. Navar. lib.

2. c. 4. num. 413. Lessius lib. 2. cap. 11. dub. 20.

De (e) secundo dico, quod non tenetur retractare verbum suum, quod proposuit in publico, quia hoc faciendo mentiretur, cum sciat illud quod proposuit, esse verum: et non tenetur mentiri propter quodcumque bonum reddendum alii: sed tenetur alio modo licito reddere sibi famam, utpote per hujusmodi verba : non credatis eum esse talem, male enim dixi, et fatue dixi; et haec quidem vera sunt: male dixi, fatue dixi, quia non servato ordine Juris: proposui etiam in publico, quod non est verum publicum; et persuasio ista : non reputetis istum malum, bona est, quia quilibet praesumendus est bonus, donec probetur contrarium, juxta illud, Extra de scrutinio in ordine faciendo cap. unico : Humana fragilitas illum, quem indignum esse non novit, dignum debeat aestimare ; sed iste non est probatus malus coram istis; ergo bonum est persuadere eis, quod ipsi non reputent eum indignum, nec malum.