Scholium.

Secunda sententia dicit ad primam quaestionem, Deum referri ad creaturas in tempore, sed relatione existente in creaturis, sicut agens denominatur actione, quae est in passo. Ad secundam quaestionem negat, quia in Deo non est ordo ad creaturam. Haec est D. Thom. supra. Primum rejicit Scotus, primo quia fundamentum relationis creandi non est in creatura. Secundo, est in ea relatio causati, ergo non causae respectu Dei. Secundum etiam rejicit. Tum, quia principium, cum constet Deum multipliciter esse priorem creatura, ex d. 2. q 1 Tum, quia peccat ratio fallaciae consequentis, a minus communi ad magis commune, negative

Aliter dicitur ad primam (h) quaestionem, quod in Deo non est aliqua relatio ex tempore ad creaturam ; sed in sola creatura est relatio ex tempore ad Deum, et sic illa relatio, qua Deus dicitur ad creaturam ; non est in Deo, nisi secundum quod est in creatura, quod videtur accipi ab Augustino cap. praealleg. et a Magistro in littera. . Confirmatur, actio est in patiente, ex 3. Phys, et tamen non denominat patiens, sed agens ; sic Deus denominatur a relatione illa, quae est in creatura.

Ad secundam (h) quaestionem di. cilur, quod nulla relatio talis potest esse realis, quia relatio realis non est sine ordine. Deus autem non habet ordinem realem ad creaturam, quia est supra ordinem.

(j) Contra primum, quia tunc relatio esset in eo, in quo non est fundamentum ; fundamentum enim relationis, qua Deus dicitur ad creaturam, si dicatur ad eam, non est in creatura, quia potentia, quae fundat relationem, non est in creatura, sed in Deo ; ergo relatio illa non erit in creatura.

(k) Praeterea oppositae relationes causae et causati, non possunt esse in eodem, quia magis repugnant, quam relatio producentis et producti, quae tamen non possunt esse in eodem supposito, licet sint in eadein natura. Et si dicatur, quod hic. sunt relationes oppositae in eodem supposito, non tamen denominant ipsum, hoc videtur omnino irrationabile, quod aliqua forma sit in aliquo subjecto, et tamen subjectum non posset dici tale, quale natum est constitui per illam formam. Ratio, quae ponitur (1) ad secundam quaestionem, videtur petere principium, et peccare secundum consequens. Probatio primi, quia cum Deus sit prior creatura multiplica primitate, videtur habere ordinem ad ipsam. extendendo nomen ordinis non tantum, quod dicatur posterius ordinatum ad prius, sed etiam prius ad posterius, licet alio modo oporteret etiam probare, quod ista prioritas, quae potest dici ordo, non sit. relatio realis in Deo. Hoc ergo petitur: non sequitur ex isto noto, quod Deus sit supra ordinem, accipiendo ordinem, prout est posteriorum ordinatorum ad prius ; ex hoc enim non sequitur, nisi quod non sit posterius, et ex hoc non sequitur, quod non habeat (m) ordinem, generaliter accipiendo ordinem. Quod autem ratio peccet secundum consequens, probatur, quia ordo est quaedam relatio ; non autem omnisi relatio est ordo, quia non relatio communis fundata super unum, ut relationes aequiparantiae, sed solae relationes disquiparantiae dicunt ordinem. Arguendo igitur a negatione ordinis ad negationem relationis, est arguere, ac si primo negaretur antecedens, et postea consequens.