Scholium.

Non tantum peccata confitentis ( etiam venialia in specie), sed etiam circumstantias, et personam complicis cadere sub sigillum. Quod probant rationes pro prima conclusione, pro integritate confessionis non licere revelare complicem. Tenet Navar. cap. 7. n. 3. et c. Consideret, de poen. d. 5. citaus alios. et Vigor. c. 16. sig. 4. vers. 17. Arm. v. Confessio. Mars. 4. quaest. 12. Oppositum est commune, D. Bernard. in formula honestae vitae. D. Thom. opusc. 12. quaest. 6. et 4. dist. 16. quaest. 3. art. 2. D. Bonav. hic 2. a. 2. q. 3. Suarez citans multos, tom. 4. disp. 34. sect. 2. rem bene explicat.

De quid, dico (1) quod non tantum peccatum principale confitentis, et circumstantias peccati, quia circumstantiae non possunt bene revelari sine revelatione facti, sed et persona secunda, cum qua peccatur. Quod patet per rationes positas ad primam et secundam conclusionem, quia etiam confitens vult famam personae, cum qua peccavit, salvare, id est, deberet velle, sicut sui ; imo eo magis quod persona illa sibi fuit conjuncta in crimine, tantum enim magis tenetur ei ad boni restitutionem, quod per illam amisit, et ad custodiam illius boni, quod potest custodiri, non obstante illo malo commisso ; fidelitas etiam et veracitas et unitas, seu communitas, patet hic, ut prius.

Consimiliter tres rationes pro secunda conclusione, quia non celatio retrahit a confessione ; deducit etiam ad forum alium quod est in hoc foro ventilatum, et est occasio mentiendi in isto foro, ut prius dictum est.