Scholium.

Non licere confessori, etiam id petente poenitente, revelare confessionem. Alens.4. part. quaest. 19. alias quaest. 78. memb. 2. art. 2. sig. 1. Dur. hic quaest. 4. Maj. quaest. 3. Gab. quaest, unic. art. 3. Bassol. quaest. 2. ad 2. Alm. quaest. 2. Aureol. quaest. 4. Ang. verb. Confessio num. 5. Ratio est, quia cedit in injuriam Sacramenti, et nulla est necessitas dicendi peccata ut scita in confessione ; nam poenitens potest ea extra confessionem dicere, et rogare, quod referantur ut sic scita, si ipsius interest ut referantur.

Ad argumenta (n). Ad primum dico, quod peccatum confessum debere celari, non est tantum jus confitentis, sed jus communitatis, quia ex opposito, scilicet revelatione, sequeretur continua perturbatio in communitate, quia passim quilibet reputaret alium abominabilem, et non licet isti renuntiare juri communitatis, licet suo.

Aliter potest dici, esto etiam quod tantum esset jus istius, id est, in favorem istius indulti, non licet isti renuntiare quoad hoc, quod confessor sit liber ad revelandum, quia confessor tunc tenetur multiplici Jure, naturae scilicet, et positivo, quorum nullius revocatio est in potestate confitentis.

Quid igitur faciet (o) confessor, confesso volente peccatum suum prodi ? Dico quod confitens potest postea peccatum suum extra confessionem dicere, et si ut secretum, adhuc licentia sequens non absolvit confessorem a lege naturae, quin teneatur celare: sed si dicit, ut non habeatur secretum, et maxime apud aliam personam, vel apud alias certas, quibus forte licet propter aliquem bonum finem, qui potest sequi ex revelatione istis facta, vel illi, tunc confessor potest dicere illud tanquam sibi publice dictum extra omne secretum.

Sed numquid potest tunc dicere, (p) audivi hoc in confessione ? Respondeo, dicitur quod haec sola verba, audivi hoc peccatum, et hujus personae in confessione, includunt pec catum mortale, quia includunt revelationem hujus ut cognoti, eo modo quo non licet revelari. Unde cui post confessionem revelatur extra omne secretum, caveat in modo narrandi, ne hoc narret tanquam sibi dictum modo quo non licet revelari.

Contra hoc, (q) licet hoc narratum extra confessionem dicere, quibus ille vult, et non est narratio specialis, per hoc quod dicit hoc esse sibi confessum: hoc igitur dicere est sibi licitum.

Ad secundum dico, quod nullus casus potest esse, in quo contra charitatem militet silentium, imo contra charitatem communem militaret oppositum, ut est ostensum quatuor rationibus ad primam conclusionem. Et quando instas de bono communi, dico illud Deute ron. 16. Juste quod justum est exeque ris; ergo charitative, quod charitatis est, exequeris: sed non charitative exequitur, qui contra legem naturae modis praedictis manifestat aliquod malum commissum vel committendum: quare reprobandus est ille versus Juristarum: Est haeresis crimen, quod nec confessio celat, non quin metrum sit bonum, sed sententia est falsa.