QUAESTIO I. Utrum fuerint licita aliquando bigamia ?

D. Thom. hic quaest, 1. art. 1. D. Bonavent. art. 1. per lotum. Richardus art. 1. quaest. 2. Sotus quaest. 1. art. 3. Gabr. quaest. 1. art. 2. Sauchitis lib. 7. de matrim. disput. 80. Bellarminus lib. 1. de matrim. cap. 11.

Circa (a) istam trigesimam tertiam distinctionem, in qua Magister agit de matrimonio antiquorum Patrum, quaero de bigamia primo, et secundo de repudiatione uxoris. Circa primum quaero duo, primo quantum ad legem naturae vel Mosaicam, utrum fuerit aliquando licita bigamia? Secundo, quantum ad legem Evangelicam, utrum bigamus ante Baptismum, posset post Baptismum ad sacros Ordines promoveri? Ad primum, arguitur quod non, quia bigamia est contra legem naturae Quod probatur, tum ex illo verbo Genes. 2. Erunt duo in carne una, ubi ex pressit legem naturae de matrimonio: non ergo plures quam duo: tum ex Glossa quadam interlineari de Lamech : Accepit uxores duas, etc. ubi habetur, quod iste primus induxit bigamiam, quae est contra legem naturae.

Praeterea (ut ita loquar) biviria nunquam licuit, ita quod mulier duos viros haberet; ergo nec e converso. Consequentia probatur, quia ad actus conjugales aequales judicantur, 1. Corinth. 7.

Contra, Genes. 16. Abraham habuit Saram, Agar et Ceturam: et de Jacob, Genes. 29. et 30. qui habuit quatuor uxores: et de David 2. Reg. 5. Non est autem probabile, quod isti sancti Patres in tali copula fecerint aliquid illicitum: ergo.

Praeterea, Augustinus de bono conjugali versus finem : Antiquis justis non fuit illicitum, quod pluribus faeminis utebantur ;neque contra naturam hoc faciebant, cum causa gignendi hoc facerent ;neque contra legem, neque contra morem, quia eo tempore nulla lege erat prohibitum.