In librum quartum sententiarum
Quaestio i. utrum transubstantiatio sit possibilis?
Quaestio i. de essentia sacrificii in genere.
Quaestio iii. virum fiat sacrificium in missa.
Quaestio v. quid offertur in hoc sacrificio ?
Quaestio vii. quisnam sit effectus hujus sacrificii ?
Quaestio i. utrum fuerint licita aliquando bigamia ?
Quaestio iv. utrum resurrectio sit naturalis
Quaestio v. utrum resurrectio futura sit in instanti
Quaestio i. utrum in deo sit justitia?
Quaestio xiv. . utrum corpora beatorum erunt agilia?
(t) Alia opinio dicit, etc. Haec dicitur auctoris imperfecti inter opera Chrysostomi homil. 34. in Matth. Tenet Albertus Magnus in hac distinct. art. 25. Durandus quaest. 3. Paludanus quaest. 1. art. 2. Major quaest. 2. noster Medina lib. 4. de sacrorum hominum continentia, c. 10. noster Angles in floribus 1. part. in 4. de matrim. quaest. 7. de bigamia, art. 2. difflcultat. 2. conclus. 1. Bellarmin. lib. 1. de matrim. cap. 17. Henriquez lib. 11. de matrimonio, cap. 8. Probabiliorem sentit Sanchez lib. de matrim. disput. 1. et plures alii, quos ibidem citat. Optime hanc sententiam probat Doctor: primo, quia id promulgavit Moyses Deuteron. 24. et argumenta a simili, ex auctoritate Augustini, quia sicut mendacium quodcumque a Scriptura rejicitur propter auctoritatem ejus quoad veritatem et faciendam fidem; ita a simili cum Scriptura sit regula faciendorum, ostendens quid licitum, quid non sit licitum, et secundum voluntatem Dei, derogaret ejus auctoritati, si quid consuleret, quod non esset salutare et utilius ad vitam: et consequenter quod si illa concessio non sit de licito, idem sequeretur in aliis. item, quia nulla lex justa debet dare occasionem peccandi. Ex hac lege Deuteronomii Judaei admiserunt repudium, quod alias Patres non admiserant.
Tandem adducunt alii quod verba legis non permissionem, sed concessionem sonent. Ultimo addit Doctor ad veritatem hujus sententiae requiri divinam dispensationem, sine qua nequit sustineri: et hoc admittunt auctores moderni, qui eam tenent Quam declarat Doctor ex hoc, quod completa justitia non sit in matrimonii contractu, nisi ut ratificatur a Deo : licet ergo commutantes transferant potestatem sui, quantum est ex consensu eorum, intantum valet, inquantum illa permutatio est conformis legi divinae: insolubilitas autem matrimonii est ex lege Dei, sicut et monogamia. Sicut ergo pro congruitate temporum et finis, dispensavit in hoc, ita etiam dispensare potest in solubilitate matrimonii, quod fecit in lege ad majus malum evitandum, propter duritiam cordis Judaeorum: minus enim malum est Reipublicae et uxori, ut solvi possit matrimonium, quam ut occideretur.
Quod si ad congruentiam ex significatione mystica recurrere libet, quoniam matrimonium significat unionem Christi cum Ecclesia indissolubilem: quae unio ejus cum Synagoga ex reprobatione illius populi erat solvenda; sic etiam interpretari licet praefiguratam fuisse in illo libello repudii, et anliquandas fore figuras ejus,adveniente veritate, quam ipsi non erant recepturi. Sic Paulus ad Hebraeos discurrit de utroque Testamento, et de filio ancillae et liberae, ut ostendat vetus Testamentum finem accepisse, adveniente novo, et Sacerdotium Leviticum commutatum fuisse in illud quod est secundum ordinem Melchisedech et in aeternum.