QUAESTIO III.

Utrum beatitudo per se consistat in pluribus opsralionibus simul ?

D. Thom. 1. 2. quaest. 3. art. 4. et hic quaest. 1. art. 1. D. Bonav. 1. part. quaest. 5. Richard. art. 1. q. 6. Gabr. quaest. 2. art. 3. Solus quaest, 1. art. 3. Vasquez 1. 2 disp. 10. cap. 1. et 2. Canus 12. de loc. c. 14. Vega 7. in Trid. cap. 3. Cord. lib. 1. quaest. 42.

Utrum (a) beatitudo per se consistat in pluribus operationibus simul ? Quod sic, Augustinus 13. de Trinit. cap. 5. Beatus est qui habet quidquid vult, etc. Sed non tantum recte vult homo operationem unam, sed plures, quia si recte vult fruitionem, recte vult visionem, sine qua non est fruitio. Si etiam recte vult visionem, recte vult fruitionem, quia secundum Ansel mum, cur Deus homo, cap. 1. Natura

intellectualis ad hoc accepit intellectum ad discernendum bonum a malo, ut per voluntatem bonum diligat, et malum odiat.

Praeterea, ex eadem auctoritate sic : Si per unam operationem potest habere quidquid vult, aut ergo per operationem voluntatis, et tunc sequitur quod descriptio Augustini aequivalet isti: Beatiis est, qui vult quidquid vult, quia habere est velle, cum omnis operatio voluntatis sit velle: sed viator vult quidquid vult; ergo habet quidquid vult ; ergo est beatus; hoc est inconveniens. Si autem habere sit peractum intellectus, tunc sequitur quod beatus est, qui intelligit quidquid vult, et tunc sequitur, ut prius, quod viator erit beatus, quia intelligit quidquid vult. Oportet ergo dicere quod habere istud, non consistit in uno actu solo, hoc vel illo, nec per consequens in aliqua una operatione.

Praeterea, beatitudo consistit in quocumque, per quod distinguitur per se beatus a non beato: sed distinguitur per se per actum intellectus, quia beatus videt, non beatus non videt objectum, scilicet beatificum: distinguitur etiam per actum voluntatis, quia si causae sunt distinctae, et effectus: actus intellectus videtur esse causa actus voluntatis, quia eo posito, ponitur ille actus, et eo remoto removetur.

Oppositum, in quolibet ordine esi sentiali est status ad aliquod unum: ergo in ordine finium non tantum erit status ad aliquem unum finem extrinsecum, sed etiam inter fines intrinsecos erit aliquis unus supremus: non ergo sunt duae operationes de ratione finis intrinseci. Respondeo, uni simpliciter primo in uno ordine possunt duo esse immediata, et per consequens utrumque est aeque primum, licet non simpliciter primum, sed secundo primum: exemplum de causis efficientibus et effectibus.

Contra, secundo de Generatione: Idem, inquantum idem, natum est facere idem; ergo eidem efficienti non est natum esse proximum, nisi unicum effectum: ergo a simili in finibus. Respondeo, nisi ordo essentialis specierum concludat duas non posse esse propinquas primae essentiae, et ita impossibilitas pluralitatis concludatur ex ipsis productis, non apparet quomodo ex unitate producentis, possit hic concludi unitas effectus, sive producti, quia non semper oportet duorum effectuum assignare duas causas, si omnis multitudo reducenda est ad unum, sicut ad causam illius multitudinis.

Arguitur aliter ad oppositum, quia in prioribus essentialiter in aliquo ordine non est minor unitas, quam in posterioribus essentialiter, sed potius major: nunc autem aliquis finis sub fine extrinsecus simpliciter per unum intrinsecum sibi correspondentem attingitur.