153. De ss. Gordiano et Epimacho.

1. Nos Gordiani

atque Epimachi

nobiles laureas

2. Excolentes

obsecremus eosdem,

famulatus ut noster sit

in conspectu praesentatus

deitatis

prece illorum,

3. Ut, quod illis

offerimus honori,

per illorum deprecatus

atque interventus nosmet

conciliet

Christo tonanti.

4. Hic est Gordianus,

mundi quondam primates

atque vicarius

sub Iuliano tyranno,

christianorum

aucupe,

5. Qui, dives cum esset

apud imperatorem

et fultus gloria

grandi principis, revera

ut eius vicem

gereret,

6. Christi repentina

mutatus

pietate

et charismatibus

divinis plene imbutus

Deum amplectitur

et regem reliquit,

7. Paulus apostolus

ut olim

spirans minis

et caede, dum studet

capere, capi meretur,

ex persecutore

verbi sator factus.

8. Hic Gordianus,

dum plebem credentum

persequendo neci ascribit

mancipandam

quod expugnavit,

pro illo passus moritur ;

9. Et, supparem quem

mundanus habebat,

iam divinus atque caelestis

exactorem

sustinebat et

ferocissimum iudicem.

10. Cum autem creator

decerneret suum

athletam

agonem terminare

et labori finem

sanciret imponere,

11. Sub ense crudeli

occubuit et per

mortale

tormentum reviviscens

vitam per mortem se

nunc laetatur indeptum.

12. Nunc omnes martyrem

caelo fruentem

Communi

voce expostulemus,

ut ille et Epimachus

nos et hunc locum foveant,

13. Ut, sicut unitas

illos fidei

Et tumba

socialis nexuit,

sic simile suffragium

nos sentiamus amborum.

14. O Domine,

qui hunc contulisti honorem

tuis testibus, qui te

cuncta spernentes

erant secuti,

15. Ut centuplum

in hoc illis mundo donares

et vitam aeternam in

superna sede

largitus esses,

16. Fac nos horam consortes,

quaesumus, in caelis,

Quorum triumphos honore

veneramur in terris.